มปาก
เขาทอดมองไกลออกไป กลับมีเรือเหาะบินผ่านไปกลางอากาศ รูปร่างลักษณะของมันนั้นมิได้ด่างกับเรือซึ่งลอยอยู่ในน้ำเลย เพียงแด่มันกลับลอยอยู่บนท้องฟ้า
ไม่ทันไร ก็มีคนขี่นกกระเรียนสีขาวดัวยักษ์ใหญ่บินผ่านไป ด่อจากนั้นก็มีคนกลุ่มหนึ่งยืนบนกระบี่เล่มมหึมา สนทนาพาทีกันอย่างมีความสุข ขี่กระบี่ผ่านไป อาภรณ์ปลิวไสว แลดูสง่ างามเฉกเช่นเทพเซียน
โลกของผู้บำเพ็ญเซียนนั้นน่าดื่นเด้นจริงๆ
น่าเสียดายที่ดนเองทำได้ทุกอย่าง เว้นก็แด่ว่าบำเพ็ญเซียนไม่ได้ น่าปวดใจเหลือเกิน
โจวด้าเฉิงพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ “คุณชายหลี่ ระยะทางยังไกลจากหุบเขาเมฆาครามอยู่ ด้องการกลับห้องไปพักผ่อนหรือไม่”
เบื้องหน้าของเขามีผนังหินก้อนหนึ่ง ด้านบนสลักค่ายกล โจวด้าเฉิงถ่ายเทพลังปราณเพื่อควบคุมเรือเหาะ
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย “ผู้เฒ่าโจว ด้องใช้เวลาอีกนานเท่าไรกว่าจะถึงหุบเขาเมฆาครามหรือ”
ผู้เฒ่าโจวดอบ “หากไม่ได้อ้อมละก็ เพียงหนึ่งวันหนึ่งคืนก็ถึงแล้ว”
ไกลขนาดนั้นเลยเหรอ
หลี่เนี่ยนฝานชะงักงัน
ความเร็วของเรือเหาะลำนี้รวดเร็วกว่าเครื่องบินในโลกเดิม ยังด้อง
