ิ้ล ต้นท้อ ต้นสาลี่ก็ล้วนเบ่งบานประชันความงาม ราวกับเป็นสวนผลไม้ซึ่งสวร รรค์ประทานลงมา กลิ่นหอมรัญจวนสอดแทรกในโพรงจมูก โผผินเข้าสู่จิตใจ
ใต้แสงตะวัน ผลไม้เหล่านี้ทอประกายเรืองรองประดุจนำพาพลังชีวิต ทั้งใบไม้และดอกไม้ล้วนพลิ้วไหวตามแรงลม เสมือนอยู่ในภาพเขียนหรือห้วงแห่งความฝัน
หลี่เนี่ยนฝานยืนอยู่หลังเรือน ทอดสายตามองไปก็รู้สึกประหนึ่งว่าตนเองอยู่ในภาพเขียน จนสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดอย่างอดไม่ได้ “สบาย!”
ในใจของเขารู้สึกดั่งประสบความสำเร็จบางอย่าง ที่หลังเรือนของเขางดงามได้เช่นนี้ก็ล้วนเป็นเพราะความดีความชอบของเขาเพียงคนเดียว
“ต้าเฮย ไปเก็บสาลี่มาหน่อย!”
ทันทีที่คำพูดของหลี่เนี่ยนฝานเปล่งออกไป ก็เห็นว่าต้าเฮยกลายเป็นเงาสีดำพุ่งขึ้นบนต้นไม้ กระโดดไปมาอยู่บนกิ่งไม้
ทางหลี่เนี่ยนฝานก็วางตะกร้าสะพายหลังลงกับพื้น รอรับผลสาลี่ซึ่งต้าเฮยปัดลงมา
เมื่อไม่มีอะไรทำ เขาจึงมองไปรอบเรือน ครั้นเห็นเจ้าเต่าเฒ่าซึ่งกำลังนอนอยู่ริมสระน้ำ ดวงตาก็พลันเป็นประกาย
ในตอนนั้นเขาก็กวักมือเรียกอย่างขมีขมัน “เจ้าเต่า มานี่เร็ว!”
เต่าเฒ่าลืมตาขึ้นอย่างอืด
