อาด มองหลี่เนี่ยนฝาน ชะงักไปชั่วขณะก่อนจะคลานไปหาหลี่เนี่ยนฝานอย่างไม่รีบร้อน
“ตุบๆๆ!”
ตัวมันมีขนาดยักษ์ใหญ่ ทุกการเคลื่อนไหวล้วนเกิดเสียงดัง
“เอาละ หยุดอยู่ตรงนั้นก่อน” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มบาง ทันใดนั้นก็ปีนขึ้นไปบนจุดสูงสุดของกระดองเต่า ค่อยๆ ยกมือขึ้นไปยังผลส้มบนต้น
เต่าเฒ่ามีขนาดมหึมา นับว่าเป็นบันไดเคลื่อนที่ซึ่งใช้งานได้ดีชะงัด สะดวกจริงๆ!
“ขยับไปข้างหน้าหน่อย ใช่ๆ หยุด” หลี่เนี่ยนฝานทั้งผ่อนคลายทั้งสำราญใจ แถมยังได้ยืนอยู่บนที่สูงชมทิวทัศน์อีกด้วย
ไม่รู้ว่าออกไปข้างนอกครั้งนี้จะนานเท่าไร หลี่เนี่ยนฝานจึงเก็บผลส้มกับสาลี่ให้มากสักหน่อย ใส่จนเต็มสองตะกร้า ถึงแม้จะหาซื้อได้ข้างนอก แต่ไหนเลยจะหอมอร่อยสู้ของบ้านตนได้
“โฮ่งๆๆ!”
ต้าเฮยเห่าเรียกหลี่เนี่ยนฝาน แลบลิ้นออกมา หางกวัดแกว่งซ้ายขวา
เต่าเฒ่าก็มองหลี่เนี่ยนฝานตาละห้อยเช่นกัน
“ก็ได้ ไม่ลืมพวกแกหรอก!” หลี่เนี่ยนฝานจนปัญญา โยนผลสาลี่ให้พวกมัน
ต้าเฮยอ้าปากกว้าง รีบกระโดดขึ้นมา
เต่าเฒ่าก็ยืดคอออกมาอ้าปากรอเช่นกัน
“กร้วม!”
ทันทีที่ผลสาลี่เข้าปาก มันก็เคี้ยวอย่างแรง น้ำไหลทะลักราวกับระเบิดออกมา ทั้งเต่าทั้งสุนัขต่างเผยสีหน้าอิ่มเอมเ
