ลี่เนี่ยนฝานและต๋าจี่เดินออกมาพร้อมกัน
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม “อรุณสวัสดิ์ ทุกท่านเกรงใจเกินไปแล้ว อันที่จริงไม่ต้องมารอถึงหน้าประตูก็ได้”
ฉินม่านอวิ๋นและอีกสามคนก็รีบประสานเสียงกัน “คุณชายหลี่ อรุณสวัสดิ์”
ฉินม่านอวิ๋นเอ่ยแนะนำ “นี่คือผู้อาวุโสสำนักข้า นามว่าโจวต้าเฉิง พลังปราณที่ขับเคลื่อนเรือเหาะนั้นก็มาจากเขา”
ที่แท้ก็เป็นโชเฟอร์
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย “คำนับผู้เฒ่าโจว”
เขาหันกายไปบอกกับต้าเฮยซึ่งอยู่ด้านข้าง “ต้าเฮย ครั้งนี้เดินทางไกล พาเจ้าไปด้วยไม่ได้ กลับเข้าบ้านไป”
“หงิงๆๆ” ดวงตาของต้าเฮยเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ ใช้ศีรษะดันขากางเกงของหลี่เนี่ยนฝาน
หลี่เนี่ยนฝานลูบหัวของมัน พูดด้วยรอยยิ้ม “เอาละ กลับไปได้แล้ว เจ้ามันสุนัขเดียวดายไปกับข้าไม่ดีเท่าไรนัก เด็กดี เฝ้าบ้านให้ดี”
หลังจากนั้น ทุกคนก็พากันเดินลงเขาไป ภายใต้สายตาของละห้อยของต้าเฮย
ตราบจนมองไม่เห็นเงาของหลี่เนี่ยนฝานแล้ว ต้าเฮยก็สะบัดศีรษะ ใบหน้าเศร้าสลดหดหู่ของมันก็พลันมลายหายไป เปลี่ยนเป็นสีหน้ากระเหี้ยนกระหือรือ ถึงขั้นที่ฉีกยิ้มออกมา
มันหันหลังทันใด เข้าไปในเรือนสี่ประสาน
ก็พบว่าในเรือน ไข่มุกเพลิง
