ยนฝานหัวเราะร่า ยกมือขึ้นคำนับจักรพรรดิลั่วและฉินม่านอวิ๋น “เมื่อถึงตอนนั้นก็ต้องรบกวนทั้งสองท่านด้วย”
จักรพรรดิลั่วนึกกริ่งเกรงในใจ รีบยกมือขึ้นโบก “ไม่รบกวนเลย เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
จากนั้นจักรพรรดิลั่วและคนอื่นๆ ก็บอกลาหลี่เนี่ยนฝาน แล้วลุกขึ้นออกจากเรือนสี่ประสาน
ในใจของพวกเขาตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย
จักรพรรดิลั่วและฉินม่านอวิ๋นรู้สึกว่าจะให้ตนเองออกเดินทางไปกับปรมาจารย์เดี๋ยวนี้เลยก็ได้ ในใจทั้งกังวลทั้งคาดหวัง ราวกับติดตามจักรพรรดิปลอมตัวออกทัศนาจร
หลินมู่เฟิงกลับตื่นเต้นเพราะหลี่เนี่ยนฝานช่วยรักษาบาดแผลที่มือขาด
สีหน้าของเขาซับซ้อน อดรำพันไม่ได้ “ข้าหลินมู่เฟิงไม่ปราดเปรื่อง ถึงกับรบกวนให้ปรมาจารย์มารักษาให้ข้าเอง รู้สึกละอายใจจริงๆ!”
จักรพรรดิลั่วกล่าวอย่างเคารพ “สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์ ฝีมือเลิศล้ำอัศจรรย์ เมื่ออยู่ในมือเขาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นปุถุชนหรือเซียนย่อมไม่ต่างกัน แปรศิลาเป็นทองคำ ใช้ของธรรมดาก็เ เอาชนะเซียนได้ วิธีพิสดารลึกลับนั้นเปิดโลกมากจริงๆ”
ฉินม่านอวิ๋นเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ผู้อาวุโสหลิน ท่านคิดว่าบาดแผลเป็นอย่างไรบ้าง”
“ด
