ีขึ้นแล้ว” หลินมู่เฟิงมองไปยังมือข้างที่ขาดของตน ขมวดคิ้วมุ่นหนึ่งครา เอ่ยอย่างไม่มั่นใจ “ข้ารู้สึกว่า…เหมือนว่าจะควบคุมได้มากขึ้นสักหน่อยแล้ว”
ระหว่างที่สนทนากันอยู่นั้น มือข้างนั้นที่ขาดของเขาก็พลันสั่นเทิ้มขึ้นมา
ขยับแล้ว ขยับได้จริงๆ ด้วย!
อย่าว่าแต่จักรพรรดิลั่วและฉินม่านอวิ๋นเลย แม้แต่หลินมู่เฟิงเองก็ตกตะลึงเช่นกัน
พวกเขารู้สึกว่าเลือดลมพุ่งขึ้นสมอง ทั้งร่างนิ่งงันไป
ก่อนหน้านี้ไม่นานยังเพิ่งจะถูกแบ่งเป็นสองท่อน ในช่วงเวลาสั้นๆ กลับเสียบต่อกันได้เสียอย่างนั้น?
ถ้าหากไม่ได้เห็นกับตาตนเอง ใครเล่าจะกล้าเชื่อ
จักรพรรดิลั่วสูดลมหายใจเข้าลึก พึมพำอย่างอดไม่ได้ “เหลือเชื่อ เหลือเชื่อจริงๆ”
หลินมู่เฟิงหัวเราะลั่น “มือข้างนี้ปรมาจารย์รักษากับมือจนหาย นับเป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตข้า! ข้าตัดสินใจแล้ว นับแต่นี้ไปมือข้างนี้จะเป็นส่วนที่สำคัญที่สุด ส่วน นเดียวเท่านั้น!”
“คำพูดนี้ข้าว่าถูกต้องไม่มีปัญหา” จักรพรรดิลั่วพยักหน้า ทว่าสายตากลับจ้องมือของหลินมู่เฟิงเขม็ง “สหายหลิน ข้าขอต่อรองกับเจ้าหน่อย เจ้ามอบไม้ดามแขนสองข้างนั้
