นให้ข้าได้ไหม ม”
“จะบ้ารึ! คำถามนี้ออกมาจากปากของเจ้าได้อย่างไรกัน”
หลินมู่เฟิงรีบป้องมือของตนเอง “เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือไง ไม้ปราณสองท่อนนี้น่ะ ไม้ปราณเจ้ารู้จักไหม?!”
ไม้ปราณสองท่อนนี้สมบูรณ์ไร้ที่ติ ในสายตาของปรมาจารย์เป็นฟืนสำหรับเผาไฟ เขาไม่ยี่หระด้วยซ้ำ แต่ในสายตาของพวกเขา นี่เป็นสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากเชียวนะ!
“แลกเปลี่ยน แลกเปลี่ยนกันได้ไหม” จักรพรรดิลั่วรีบเอ่ยปาก “อย่าขี้เหนียวไปหน่อยเลย ผู้พบเห็นย่อมมีส่วนแบ่ง อยู่ๆ เจ้าก็ได้ไม้ปราณมาสองท่อน ได้มากเกินไปแล้ว”
