ั้น หลี่เนี่ยนฝานก็ต่อมือไปได้ค่อนหนึ่งแล้ว สีหน้าของเขาเคร่งขรึม จ้องเขม็งไม่กะพริบตา เย็บปิดเส้นประสาท ต่อเส้นเลือด และเย็บปิดเนื้อ ทุกขั้นตอนนั้นสำคัญยิ่งยวด สิ่งที่น่าดีใจก็คือหลินมู่เฟิงเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ต่อให้มือขาดไปแล้ว บาดแผลก็จะไม่อักเสบมากนัก ไม่จำเป็นต้องตัดทิ้ง อีกทั้งยังลดขั้นตอนการฆ่าเชื้อไปได้อีก อย่างไรเสียด้วยพลังต้านทานของผู้บำเพ็ญเซียนก็ไม่ต้องกลัวเรื่องแผลติดเชื้อแล้ว
เรื่องนี้ลดภาระของหลี่เนี่ยนฝานไปได้มาก
ในเรือนมีเพียงเสียงของกระดิ่งลมไกวไปตามสายลม หน้าผากของหลี่เนี่ยนฝานค่อยๆ มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมา ทว่ามุมปากของเขาเผยรอยยิ้มได้ใจ ก่อนจะลงเข็มเย็บครั้งสุดท้าย เป็นอันสำเร็จ!
เขาใช้ผ้าพันแผลพันในตำแหน่งมือซึ่งถูกต่อ แล้วใช้ท่อนไม้สองท่อนยึดมือไว้ ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวออกมา “เสร็จแล้ว! หลังจากนี้ก็ขยับมือข้างนี้น้อยๆ ระวังอย่าให้โดนน้ำ นานวันแล้วมือจะค่อยๆ ดีขึ้นมา”
แค่นี้…เสร็จแล้ว?
ใบหน้าของทุกคนล้วนฉายแววเหลือเชื่อ มองหลี่เนี่ยนฝาน จากนั้นจึงมองมือซึ่งถูกต่อกลับเข้าไป รู้สึกราวกับกำลังฝันไป
หลินมู่เฟิงนึกอยากขยับมือสักหน่อย กระนั้นก็รู้สึกเจ็บแปลบจนส่งเสียงร้อ
