บุรุษชุดดำเดือดดาลสุดขีด “มารกระบี่ เจ้าอาจหาญนัก ไม่ยอมลงมือเชียวรึ”
ไอดำและแสงทองโชติช่วงกลางเวหากว้าง แลดูประหนึ่งจุดพลุเมื่อมองจากระยะไกล สว่างวับวาบทางโน้นทีทางนี้ที คึกคักเสียเต็มประดา
“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าเข้าใจแล้ว!”
จักรพรรดิลั่วร้องลั่น น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ “ที่แท้แผนการของปรมาจารย์ก็อยู่ตรงนี้! พวก
เราไม่ได้กลายเป็นหมากสังเวย!”
“ลึกล้ำเกินหยั่งรู้ ลึกล้ำเกินหยั่งรู้จริงๆ!” ผู้อาวุโสใหญ่ถอนหายใจไม่หยุด ตื่นตะลึงเป็นที่สุด “แนวทางของ
ปรมาจารย์หาใช่สิ่งที่พวกเราจะคาดเดาได้ ใครจะไปคิดเล่าว่าปรมาจารย์จะมีหมากลับเป็นกระบี่จุ้ยหมัว!”
ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็ตะลึงงันไม่แพ้กัน
“นี่คือปรมาจารย์ใช่ไหม เหลือเชื่อ! น่าตกใจ! น่าสะพรึงกลัว!”
“ผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังเป็นผู้ยิ่งใหญ่วันยังค่ำ น่ากลัวเหลือเกิน แม้แต่กระบี่จุ้ยหมัวก็ยังเปลี่ยนแปลงได้”
หลินมู่เฟิงแหงนหน้ามองฟ้า ตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ น้ำตาแทบรินไหล เอ่ยอย่างกระหยิ่มใจ “ปรมาจารย์ไม่ได้ทอดทิ้งพวกเรา! พวกเจ้าดูกระบี่มารเล่มนั้นเสียก่อน ข้าใช้มันผ่าฟืนกับมือ อเชียวนะ! เจ้าเชื่อไหมเล่า”
ไม่นาน
