หลินมู่เฟิงฝืนทนกล่าวไปว่า “คนอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์รู้!”
บุรุษชุดดำขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาเย็นชาขึ้นมา “วอนตายนัก!”
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ เสียงฉินก็ดังขึ้นท่ามกลางความมืดซึ่งห่างไกลออกไป!
เสียงฉินนี้คล้ายกับก่อตัวเป็นรูปร่าง กระตุ้นความว่างเปล่าให้กระเพื่อมเป็นระลอก พุ่งเข้าโอบล้อมบุรุษชุดดำ!
ไอดำรอบกายบุรุษชุดดำจางลงในชั่วพริบตา ก่อนจะเริ่มสั่นสะท้าน
“เจ้ามารใจกล้า ยังไม่ยอมจำนนอีกรึ” เสียงเย็นเยียบของผู้อาวุโสใหญ่ดังขึ้น แปดคนทะยานลำแสงเข้ามาปรากฏตัวแก่สายตาของฝูงชน
สง่างามเหนือโลกีย์ พลังปราณพลุ่งพล่าน แผ่ซ่านรัศมีเจิดจรัสประหนึ่งผู้ช่วยชีวิตยามสิ้นหวัง
“ข้าว่าแล้วเชียว ข้าว่าแล้วเชียว!” สีหน้าของหลินมู่เฟิงพลันดีอกดีใจ “ปรมาจารย์คำนวณไว้อย่างถี่ถ้วน วาง
แผนทั้งหมดไว้แต่แรกแล้ว แยบยล แยบยลยิ่งนัก!”
ผู้อาวุโสทั้งห้ามองบุรุษชุดดำด้วยสีหน้าแข็งกร้าว สองมือดีดฉินไม่หยุด ท่วงทำนองถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ เข้าทำลายความเงียบสงัดของราตรีอนธการ
“น่ารำคาญ!”
บุรุษชุดดำสีหน้าครึ้มลงสุดขีด แหงนหน้าขึ้นฟ้าคำรามลั่น ชุดสีดำทั้งร่างโบกสะบัด สองมือยกขึ้นเร็วรี่ ใจกลางฝ่ามือถือกระดิ่งขนาดกระจิริดคลอนไปตามสายลม พลางส่งเสียงดัง
