ำลายล้างมหาศาล
นักพรตซอมซ่อกำลังจะพุ่งเข้าไปช่วย
แต่ถูกไป๋หลิงห้ามไว้เสียงเบา ไม่ต้อง เดี๋ยวค่อยถึงตาเจ้า
ได้ยินดังนั้น นักพรตซอมซ่อชะงักฝีเท้าด้วยความสงสัย
เขารู้ว่าไป๋หลิงมีลูกเล่นประหลาด ก็อยากจะเห็นกับตาอีกครั้งเหมือนกัน
การโจมตีของปิงไท่พุ่งมาถึงหน้าไป๋หลิงในพริบตา
ในขณะที่ปิงไท่คิดว่าไป๋หลิงจะถูกเขาตบจนแหลกเหลว
ฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยพลังทำลายล้างของเขา กลับหยุดชะงักลงตรงหน้าไป๋หลิง
และ… พลังทั้งหมดที่เขาซัดออกไป ถูกพลังบางอย่างดูดกลืนหายไปในทันที
ยังไม่ทันที่ปิงไท่จะตั้งตัว
ตูม
อ๊าก
ปิงไท่ปลิวลิ่วราวกับลูกปืนใหญ่ กระเด็นออกไปไกลกว่าร้อยเมตร
พุ่งเข้าชนตำหนักหลังหนึ่งเข้าอย่างจัง
โครมคราม
ตำหนักหลังนั้นระเบิดแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ
ทั้งลานกว้างเงียบกริบอีกครั้ง
แม้แต่นักพรตซอมซ่อที่ยืนมองปิงไท่ปลิวออกไป ยังอดหนังตากระตุกไม่ได้
โชคดีที่ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ลงมือกับไป๋หลิง ไม่อย่างนั้น คงมีสภาพไม่ต่างกัน
เขาหันไปถามไป๋หลิง เจ้าทำได้ยังไง
เมื่อกี้เขาเบิกตาดูจนแทบถลน แต่ก็ยังมองไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น
ไว้เจอท่านอาจารย์ของข้า เจ้าก็จะรู้เอง ไป๋หลิงยิ้มเจ้าเล่ห์
งั้น… ข้าควรมีของติดไม้ติดมือไปหน่อ
