ยไหม ไปมือเปล่ามันดูไม่ดีนะ นักพรตซอมซ่อเริ่มลนลาน
ตอนนี้ความเกรงขามที่เขามีต่ออาจารย์ของไป๋หลิงเพิ่มขึ้นทวีคูณ
คนขี้งกอย่างเขา วันนี้กลับคิดอยากจะซื้อของขวัญไปฝากเป็นครั้งแรก
เอ่อ… ท่านอาจารย์ของข้า ดูเหมือนจะชอบอาหารอร่อยๆ ไป๋หลิงเห็นด้วย ไม่ได้กลับไปนานแล้ว ควรมีของฝากติดไม้ติดมือไปบ้าง
คิดไปคิดมา ก็รู้แค่ว่าเย่หนานชอบของกิน
หา อาหาร นักพรตซอมซ่อเริ่มหนักใจ
ดูจากความเทพของอาจารย์ไป๋หลิงแล้ว อาหารที่ท่านโปรดปรานคงไม่ใช่ของธรรมดาแน่
แล้วจะไปหามาจากไหนล่ะเนี่ย นักพรตซอมซ่อนั่งแปะลงกับพื้น ครุ่นคิดอย่างหนัก
ในซากปรักหักพังของตำหนัก ปิงไท่นอนจมกองเลือดอยู่ในหลุมลึก
บาดแผลตามร่างกายลึกจนเห็นกระดูก
มะ… ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ ปิงไท่เหมือนคนไร้ความรู้สึก ไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด
ในหัวเอาแต่ฉายภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมา
แต่ไม่ว่าจะคิดยังไง ก็หาคำตอบไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ท่านพ่อ ปิงเสวียนและตงหมิงที่เพิ่งมาถึง เห็นสภาพปิงไท่พอดี
ปิงเสวียนรีบประคองปิงไท่ขึ้นมา แล้วป้อนยารักษาอาการบาดเจ็บใส่ปาก
ยาออกฤทธิ์เร็ว บาดแผลของปิงไท่ดีขึ้นทันตา ลมหายใจก็สม่ำเสมอขึ้น
ยาพวกนี้ ตงหมิงเป็นคนมอบให้ปิงเสวียน
เวลานี
