จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่แทบบีบคั้นตนเองถึงขีดสุด ท้ายที่สุดก็กินไอศกรีมจนหมดภายในช่วงเวลาเพียงชั่วลัดนิ้วมือเดียว
ยามนั้น พวกเขารู้สึกเพียงว่าตนเองได้สิ้นใจไปนับสิบรอบ ยิ่งไปกว่านั้น ทุกรอบยังต้องแสดงสีหน้านิ่งสงบ ห้ามมีพิรุธ
เฮ้อ ลำบากเหลือเกิน
จักรพรรดิลั่วกล่าวอย่างนบนอบ “คุณชายหลี่ ขอบคุณสำหรับการต้อนรับในวันนี้ พวกข้าขอตัวก่อน”
วันนี้อาการปางตายไปหลายครั้งเหลือเกิน สมองแจ่มแจ้งมากเกินไป เขาต้องรีบกลับไปประมวลผล
“ไม่ต้องเกรงใจ” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มละไม พูดไปตามตรงว่า “จริงสิ พวกท่านพอจะรู้บ้างไหมว่ามีกิจกรรมขนาดใหญ่จัดขึ้นที่ไหน”
“กิจกรรมขนาดใหญ่?” จักรพรรดิลั่วชะงักงันไป เผยสีหน้าใคร่ครวญอย่างหนัก
กิจกรรมที่คุณชายหลี่พูดถึงต้องมีความหมายลึกซึ้งอย่างแน่นอน
ความคิดของเขาแล่นปราด สมองใคร่ครวญความนัยในคำพูดของหลี่เนี่ยนฝานอย่างเอาเป็นเอาตาย เพียงแต่เท่าไรก็คิดไม่ออก พานเอาเร่งร้อนอยู่ไม่สุข
ผ่านไปชั่วขณะ เขาก็กัดฟันพูดออกไปว่า “ไม่รู้ว่าคุณชายหลี่หมายถึงกิจกรรมใดหรือ”
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยตอบ “กิจกรรมที่เหมือนกับเทศกาลเซิ่งหยวนก็ได้ ข้าจะพาต๋าจี่ไปเดินเล่นดูความคึกคักสักหน่อย”
อุดอู้อยู่ในบ้านทั้งวัน
