ับออกตัวนำโน้ตเพลงฉินมาให้เอง น่าปลื้มปีติเหลือเกิน
ลั่วซืออวี่หยิบกล่องออกมาพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ท่านพี่ม่านอวิ๋น ท่านถึงกับทำให้คุณชายหลี่มอบของให้
สรุปแล้วท่านทำอะไรหรือ”
“เรื่องนี้ย่อมไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะทำได้ แต่เป็นเพราะอาจารย์!”
ฉินม่านอวิ๋นยิ้มบาง พูดต่อว่า “ในเมื่อคุณชายหลี่เป็นปรมาจารย์ ในคำพูดของปรมาจารย์ย่อมแฝงความหมายอันลึกซึ้ง อาจารย์ล้วนขบคิดทุกประโยคที่เขาพูดจนกระจ่างอย่างถ่องแท้ เ เพื่อให้มั่นใจว่าสิ่งที่ปรมาจารย์บอกนั้นปราศจากความผิดพลาดจึงจะหยุด และด้วยเหตุนี้จึงทำให้คุณชายหลี่พึงพอใจกระมัง”
“ข้าว่าแล้วเชียว!” จักรพรรดิลั่วผ่อนลมหายใจยาว สมองนี่มันเป็นของดีจริงๆ มีความรู้ก็เปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้
ลั่วซืออวี่พยักหน้า ส่งกล่องใบเล็กให้ฉินม่านอวิ๋น
ฉินม่านอวิ๋นสีหน้าพลันอิ่มเอิบ ปรางแก้มแดงระเรื่อ รีบเปิดออกอย่างตื่นเต้น
“แกร็ก!”
กล่องเปิดออก ด้านในมีผ้าฝ้ายผืนหนึ่งวางนิ่งอยู่
เมื่อเปิดผืนผ้าออก บนนั้นประทับเนื้อเพลงโจมตีสิบด้าน!
“เฮือก”
ฉินม่านอวิ๋นพรูลมหายใจยาว ดวงตางามพริ้งเพรามองกวาดไปบนโน้ตเพลง ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นเร
