ปีเป็นพิเศษ ทั้งยังเรียกขานมันว่าเยลลี่ นึกไม่ถึงว่าอารามเต๋าหลินเซียนจะยกน้ำแข็งทมิฬพันปีทั้งก้อนมาให้เขา!
อาจหาญ ใจกว้างยิ่งนัก!
น่าเสียดายที่ราชวงศ์เซียนเฉียนหลงมีสมบัติล้ำค่าให้หยิบจับได้น้อยนัก ของกำนัลที่มอบให้ไม่เหมาะสม ทำได้เพียงทุ่มเททำสิ่งที่คุณชายหลี่มอบหมายให้สำเร็จ
หลี่เนี่ยนฝานเก็บจดหมายเรียบร้อย จึงบอกกับจักรพรรดิลั่วว่า “ลำบากพวกท่านต้องมาส่งจดหมายด้วยตนเอง ขอบคุณมาก”
จักรพรรดิลั่วเร่งร้อนเอ่ย “คุณชายหลี่เกรงใจแล้ว พวกข้าเตรียมจะแวะมาเยี่ยมอยู่พอดี อย่างไรก็ต้องมา”
“ฮ่าๆๆ ข้าเดาว่าพวกท่านมากินข้าวกระมัง” หลี่เนี่ยนฝานแย้มยิ้มบางพลางมองจักรพรรดิลั่วราวกับว่ามองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง
ผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้เกรงอกเกรงใจปุถุชนอย่างข้ามาก ไมตรีจิตเป็นเรื่องหนึ่ง ความมีอารยะของตนเอาชนะใจพวกเขาได้ อีกสิ่งหนึ่งก็เป็นเพราะอาหารเลิศรสแล้วละ
จักรพรรดิลั่วบอกว่ามาเยี่ยมเยียนตน ในเมื่อไม่ได้มาขอภาพเขียนตัวอักษร ก็ย่อมมากินอาหาร
“เรื่องนั้น…”
ใบหน้าของจักรพรรดิลั่วพลันขาวซีดขึ้นมาเล็กน้อย หัวใจเต้นเร่งรัว ตะลึงงันอยู่กับที่
สมองของลั่วซืออวี่ขาวโพลน ทั้งร่างเหยียดตรง ไม่กล้าหายใจแรง
คุณชายหลี่มอ
