งทุกอย่างออกแต่แรกอย่างที่คิดไว้จริงๆ ตนไหนเลยจะปิดบังความคิดจากคุณชายหลี่ได้ ทำ
อย่างไรดี เขาโมโหหรือเปล่านะ
พวกเขาถึงกับไม่กล้าสบตาหลี่เนี่ยนฝาน มือเท้าเย็นเฉียบ เม็ดเหงื่อนับไม่ถ้วนผุดโซมกายในเสี้ยวนาทีสั้นๆ
ในชั่วลัดนิ้วมือเดียว จักรพรรดิลั่วก็กัดฟันกรอด ไม่กล้าอมพะนำ จึงทำได้เพียงฝืนกล่าวออกไปว่า “ไม่กล้าปิดบังคุณชายหลี่ ย่อมเป็นเช่นนั้น”
“ข้าวน่ะไม่มีหรอก ท่านก็รู้ว่าช่วงนี้ไม่สงบสุขนัก ข้าไม่ได้ออกไปข้างนอก อาหารการกินหลายวันมานี้ออกจะแร้นแค้นอยู่บ้าง” หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้าอย่างจนปัญญา
ช่วงนี้มีปีศาจปรากฏตัวขึ้นบ่อยครั้ง ทำให้เขาไม่ได้ออกไปล่าสัตว์มานานแล้ว
ทันใดนั้นหลี่เนี่ยนฝานก็ยิ้มเอ่ย “แต่ว่าอาหารก็มีอย่างหนึ่ง! พวกท่านมาพอดี มีลาภปากแล้ว”
เฮือก
ทันทีที่เห็นว่าหลี่เนี่ยนฝานไม่ได้โกรธเคือง จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่ก็ผ่อนลมหายใจยาว รู้สึกประหนึ่งเพิ่งเหยียบย่างผ่านประตูมัจจุราชมาคราหนึ่ง แล้วขึ้นจากนรกสู่สรวงส สวรรค์ก็มิปาน
จักรพรรดิลั่วยังคงไม่วางใจในท่าทีของหลี่เนี่ยนฝาน จึงพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ “คุณชายหลี่ ไม่ต้อง
