เกรงใจหรอก ส่งจดหมายเสร็จแล้วพวกข้าก็ควรกลับ”
หลี่เนี่ยนฝานตอบ “เอาน่า ไม่ต้องเกรงใจข้าหรอก ในเมื่ออยากกินก็ไม่ต้องเสแสร้ง!”
จักรพรรดิลั่วพลันพูดไม่ออก เขาอยากกินจริงๆ นั่นแหละ อยากกินมากเสียด้วย
นี่เป็นของที่คุณชายหลี่กินเชียวนะ จะธรรมดาได้หรือ? เกรงว่าต่อให้เป็นเซียนก็ไม่มีโอกาสได้กินกระมัง
ลั่วซืออวี่ซึ่งอยู่ด้านข้างเริ่มน้ำลายสอ ตั้งหน้าตั้งตาคอยเป็นที่สุด
พวกเขาเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ ทว่ากลับเห็นหลี่เนี่ยนฝานเดินไปยังลำธารข้างน้ำแข็งทมิฬพันปี น้ำในนั้นถูกแช่แข็งเป็นก้อนน้ำแข็งไปทั้งแถบ มีไม้ก้านเล็กๆ ปักไว้ด้านบน
ขณะที่จักรพรรดิลั่วกำลังฉงนสนเท่ห์อยู่นั้น จู่ๆ ก็เห็นสิ่งของรูปทรงหกเหลี่ยมสีฟ้าครามอยู่ใจกลางก้อนน้ำแข็ง เขาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ดวงตาพลันฉายแววเหลือเชื่อ
นั่น นั่นมัน…
เขาขยี้ตาเบาๆ จ้องเขม็งมองไป
ผลึกธาตุน้ำแข็ง!
เป็นผลึกธาตุน้ำแข็งไม่ผิดแน่!
ก่อนหน้านี้ไม่ทันสังเกต ยามนี้ถึงได้พบว่าในลำธารสายนี้ของคุณชายหลี่มีผลึกธาตุน้ำแข็งใส่ไว้!
หมายความว่าอย่างไรกัน ใช้ผลึกธาตุน้ำแข็งแช่แข็งลำธารหรือ?
ออกจะ…หรูหราไปหน่อยกระมัง
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มกลั้นความตื่นตระหนกใจสุดชีวิต ไม่กล
