้าเผยออกมาแม้แต่น้อย
หลี่เนี่ยนฝานตะโกนไปยังห้องหนึ่งว่า “ต๋าจี่ ไอศกรีมทำเสร็จแล้ว รีบมากินแล้ว”
“มาแล้วเจ้าค่ะ” เสียงของต๋าจี่ดังออกมาจากในห้อง
จากนั้นประตูห้องก็เปิดออก ต๋าจี่เดินออกมาอย่างไม่เร่งร้อน ความตื่นเต้นและคาดหวังฉายในดวงตา
หลี่เนี่ยนฝานเงยหน้ามอง ก็เห็นว่าต๋าจี่ซึ่งเดิมทีมีใบหน้าเนียนนุ่มดุจผิวเด็ก บัดนี้ปรางแก้มทั้งสองข้างมีสีชาดระเรื่อให้เห็น ริมฝีปากแดงละมุน เห็นได้ชัดว่านางประทินโ โฉมมาเบาบาง
ช่วงนี้หลี่เนี่ยนฝานไม่มีอะไรทำ ก็มักศึกษาความสนใจเหล่านี้ของดรุณีน้อย นึกไม่ถึงว่าต๋าจี่จะชื่นชอบเป็นพิเศษ
เมื่อก่อนมีตนอาศัยอยู่เพียงคนเดียว เรื่องเครื่องสำอางหลี่เนี่ยนฝานย่อมไม่สนใจ ทว่าแตกต่างกับตอนนี้ ในเมื่อต๋าจี่มาอยู่ด้วยแล้ว ก็ย่อมต้องเพิ่มของที่หญิงสาวชอบ เพื่อใ ให้ใช้ชีวิตอย่างสำราญใจมากขึ้นอีกหน่อย
“เป็นอย่างไรเจ้าคะ งามหรือไม่” ต๋าจี่มองหลี่เนี่ยนฝานอย่างคาดหวัง
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มบาง หัวเราะเย้าหยอก “ถ้าหากไม่มีรอยลิปสติกเปรอะมุมปาก ก็จะได้คะแนนเ
