ไม่หยุด จากนั้นจึงอมน้ำเข้าไปกลั้วคอ ก่อนจะบ้วนออกลงในอ่างด้านข้าง
จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่คำนับ เอ่ยว่า “คำนับคุณชายหลี่”
พวกเขารู้สึกฉงนสนเท่ห์อยู่บ้าง ไม่รู้ว่าหลี่เนี่ยนฝานกำลังทำอะไร แต่นั่นก็มิได้ลดทอนความเลื่อมใสของพวกเขา นี่คงจะเป็นความแตกต่างระหว่างปรมาจารย์กับคนธรรมดาอย่างพวกเรา ากระมัง
จากนั้นก็มองดูอ่างซึ่งถูกน้ำลายถ่มรดด้วยความอิจฉา
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย “พวกท่านเกรงใจเกินไปแล้ว นั่งลงเถิด เสี่ยวไป๋ ไปรินน้ำมาให้แขกสองแก้ว”
จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่ตะลึงงันไป ในใจลอบปลื้มปริ่ม ได้กินธาราปราณอีกแล้ว
พวกเขานั่งบนม้านั่งหินอย่างรู้มารยาท รับธาราปราณจากเสี่ยวไป๋มาจิบหนึ่งคำเบาๆ
“อา!”
สดชื่น!
มาบ้านคุณชายหลี่นั้นดีเหลือเกิน
ตั้งแต่เข้ามาในเรือน พวกเขาก็สัมผัสได้ว่าจิตใจของตนสงบนิ่งกว่าแต่ก่อน ความสุขล้ำในใจเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งธาราปราณนยังเย็นฉ่ำถูกปาก มีพลังปราณเต็มเปี่ยม และจะได ด้ดื่มที่เรือนของคุณชายหลี่เท่านั้น
ชีวิตเช่นนี้ของคุณชายหลี่ ปราศจากความปรารถนา
