งไรหรือ สำนักเทียนเตาให้พวกเรายืมโอสถวิเศษหรือไม่”
“แน่นอนว่าไม่” หญิงชราส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น “ไม่เพียงไม่ให้ยืม แต่ยังเหยียดหยามพวกเราด้วย หากไม่ใช่เพราะสำนักจินเหลียนของพวกเราไม่มีอำนาจอยู่บ้าง ป่านนี้คงถูกผนวกรวมไปแล ล้ว”
นานนานพูดต่อด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง “โอ้ ถ้างั้นหลังจากนั้นเป็นอย่างไรหรือ”
หญิงชรายิ้มแย้มอธิบายเรื่องต่อจากนั้น
นางพบว่าลูกศิษย์ซึ่งนางเพิ่งรับมาใหม่นั้นใฝ่รู้เรื่องประวัติของสำนักจินเหลียนเป็นอย่างมาก ขณะเดียวกันก็ยัง
สนอกสนใจเรื่องราวต่างๆ ในโลกบำเพ็ญเซียน และนางเองก็ไม่อาจปิดปากเงียบงัน สามวันมานี้นางแทบจะเล่าทุกเรื่องที่รู้ไปจนหมดแล้ว
ทั้งสองมาถึงประตูสำนักจินเหลียน
เรียกว่าประตูสำนัก ทว่าความจริงแล้วดูอัตคัดยิ่งนัก ประตูใหญ่ด้านนอกใช้เพียงดินเหลืองก่อขึ้นอย่างเรียบง่าย หนำซ้ำยังเป็นรอยเว้าแหว่ง เห็นได้ชัดว่าปราศจากการซ่อมแซมมานาน
เดินเข้าประตูไป ด้านในมีเพียงสิ่งก่อสร้างน้อยนิด ตำหนักใหญ่แลดูใหญ่โตพอตัว ทว่าบนนั้นกลับเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา หลายจุดบนรั้วถูกลมพัดจนแห้งกรอบ ลูกศิษย์มีบางตา
