เป็นบรรยากาศวังเวงและทรุดโทรมจับใจ
หญิงชราพานานนานเข้าไปยังบริเวณใกล้เรือนของตน ที่นี่อยู่ใกล้กับตำหนักใหญ่มาก เมื่อมองดูจากภายนอกแล้วนับว่าเป็นเรือนพำนักซึ่งดูดีที่สุดในสำนักจินเหลียนแล้ว
“นานนาน หลังจากนี้ที่นี่ก็เป็นห้องของเจ้าแล้ว ข้าอยู่ห้องข้างๆ นี้เอง มีปัญหาอะไรก็มาหาข้าได้ ไม่ต้องกลัวรบกวน” หญิงชราบอกกับนานนานอย่างใจดี ก่อนจะพูดต่อว่า “เจ้าร รออยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะไปหาพี่สาวข้า”
พูดจบนางก็ทะยานลำแสงตรงไปยังเรือนเล็กด้านข้างตำหนักใหญ่
นางเข้าไปยังห้องหนึ่งในเรือนเล็กด้วยสีหน้าร้อนรน ผลักประตูเข้าไปทันใด “ท่านพี่ ข้ากลับมาแล้ว!”
หญิงชราคนหนึ่งนอนหลับตาอยู่บนเตียง อ่อนแรงเต็มทน
นางก็คืออู๋หานเยียน พี่สาวของหญิงชรา
เส้นผมของนางสีขาวโพลนยุ่งเหยิง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น แลดูเป็นผู้เฒ่าไม้ใกล้ฝั่งเต็มที เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย
ถึงแม้จะอายุมากกว่าหญิงชราสามปี แต่มองดูประหนึ่งแก่กว่าหลายสิบปี!
หว่างคิ้วของนางปรากฏกลิ่นอายดำทะมึน นี่เป็นสัญญาณว่าพิษร้ายหมายเอาชีวิตแล้ว
คำพูดของหญิงชรา
