็สะดุ้งโหยง บัดนี้พวกมันเป็นเหมือนกับนกตื่นคันศร เหมือนกับวณิพกเห็นคฤหาสน์ ตัวสั่นเทิ้มไม่กล้าส่งเสียง
เมื่อเห็นว่าสิ่งที่ปุถุชนคนนั้นยื่นเข้ามาก็คือน้ำข้าวต้มเปล่า ก็พลันพรูลมหายใจอย่างโล่งอก
จากนั้นก็เริ่มมองประเมินน้ำข้าวต้มอย่างสงสัยใคร่รู้
นี่คือ…ข้าวต้มหรือ?
เมื่อเทียบกับน้ำค้างแล้ว น้ำข้าวต้มจะมีสีขาวและเหนียวมากกว่า ส่งกลิ่นหอมกรุ่นแปลกประหลาดบางอย่าง ทำให้ในใจของพวกมันเกิดความปรารถนาจะกินลงท้อง
อยากลองสักหน่อย
ก่อนที่พวกมันจะกลายเป็นปีศาจ สิ่งที่กินล้วนมีเพียงน้ำค้าง หลังจากกลายเป็นปีศาจแล้ว พวกมันยังอดฝันหวาน
ไม่ได้ว่าหากไม่ใช่สุราชั้นยอดจะไม่กิน
ลึกๆ ในใจนึกรังเกียจข้าวต้มที่ปุถุชนดื่มอยู่บ้าง
ทว่าข้าวต้มหอมหวนยั่วยวนใจเพียงนี้ อีกทั้งยังเป็นสิ่งที่ผู้ยิ่งใหญ่มอบให้ ไหนเลยจะกล้าไม่กินเล่า
ลองเลียสักคำดีไหมนะ
พวกมันค่อยๆ บินไป อ้าปากเล็กน้อยพลางขยับเข้าไปใกล้น้ำข้าวต้มสีขาวนั้น
ซู้ด
มันดูดเบาๆ ทันทีที่น้ำข้าวต้มไหลลงลำคอไป กลิ่นหอมกรุ่นก็กำจายไปทั่วตุ่มรับรส พานให้ทั้งร่างของพวกมันสั่นสะท้าน
อร่อย อร่อยเหลือเกิน!
ที่พวกมันกินน้ำค้าง ก็เพราะรู้สึกว่าน้ำค้างนั้นบริสุทธิ์ ทั้งยังระคน