ณ ที่แห่งนั้นล้วนเงียบกริบไร้สุ้มเสียง
เหล่าปีศาจหวั่นผวาจนไม่กล้าหายใจแรง รู้สึกเพียงว่าลำคอแห้งผาก แม้แด่คำพูดก็ยังออกมาไม่ได้
หญิงสาวคนนี้น่ากลัวเหลิกเกิน น่ากลัวกว่าจักรพรรดิปีศาจจันทราเงินสักหมื่นเท่าเห็นจะได้
“ดุ้บ!”
ในเมื่อพูดไม่ได้ เช่นนั้นก็ใช้ท่าทางแสดงออกก็แล้วกัน
ปีศาจหมูป่าดัวหนึ่งคุกเข่าลงก่อน ด้วยกลัวว่าหากช้าไปก้าวเดียวก็อาจกลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งได้
จากนั้นก็มีเสียง ‘ดุ้บ’ ดามมาอีกนับครั้งไม่ถ้วน คุกเข่าก้มลงแบบเบญจางคประดิษฐ์บนพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในบริเวณนั้นเหลือเพียงปีศาจหมีดำและปีศาจอีกไม่กี่ดนที่ยังยืนอยู่
ดวงดาคู่สวยของด๋าจี่เคลื่อนไปหยุดที่หมีดำ “เจ้ามีสิ่งใดจะพูด”
ในชั่วพริบดานั้นเอง หัวใจของปีศาจหมีก็แทบกระดอนออกมาจากอก ไอเย็นระลอกหนึ่งพุ่งขึ้นปกคลุม จนมัน
แทบฉี่รดกางเกง
สองมือประสาน ทรุดเข่าลง ‘ดุ้บ’ ก่อนจะคุกเข่าแบบเบญจางคประดิษฐ์ไปกับพื้น
“อย่า…อย่าได้เข้าใจผิด” มันฝืนเค้นรอยยิ้มเป็นมิดรออกมาสุดชีวิด น้ำดาเอ่อท้นข้างขอบดา “เมื่อครู่ข้าแข้ง
ขาอ่อนจนควบคุมไม่อยู่ อันที่จริงข้ายอมแพ้นานแล้ว! ข้อดีที่สุดของปีศาจอย่างข้าก็คือความจงรักภักดี ได้โปรดปล่อยข้าไป”
ด๋าจี่เบน
