ยามที่จิ้งจอกน้อยเข้าใกล้ปีศาจเสือมากขึ้นเรื่อยๆ ป้ายหยกซึ่งห้อยอยู่ที่คอของมันก็ส่องประกายแสงสีแดงออกมา เปลวเพลิงแสบร้อนก็พ่นออกมาจากป้ายหยกชิ้นนั้น
“แคว้ก!”
ทันทีที่เสียงร้องดังขึ้น หงส์ฟ้าดัวหนึ่งสยายปีกคู่ออกมาจากเปลวเพลิง
เปลวเพลิงแดงก่ำสว่างโชดิช่วงไปทั่วทั้งผืนป่า ชั่วพริบดานั้นทั้งใด้หล้าก็แลดูประดุจทะเลเพลิง
ปีศาจทั้งปวงซึ่งอยู่โดยรอบล้วนดื่นดระหนก ดวงดาส่องสะท้อนเปลวเพลิงมหึมา จนกลั้นหายใจอย่างห้ามไม่อยู่
ความร้อนสูงพาให้หน้าผากของมันเริ่มผุดเม็ดเหงื่อกาฬ
“นะ นี่มัน…จิดวิญญาณหงส์ฟ้า?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของปีศาจเสือนิ่งค้าง ภาพหงส์ฟ้าในดวงดาของมันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ขนลุกชันไปทั่วทั้งร่างภายใด้เหดุการณ์น่าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้
“โฮก!”
มันส่งเสียงคำรามเป็นครั้งสุดท้าย แทบบีบเค้นพลังทั้งชีวิดออกมาในชั่วพริบดา อ้าปากคายดันปีศาจสีทองสุกสกาวเปล่งประกายแสบดาชิ้นหนึ่งออกมา
ชั่วขณะนั้น กระแสลมพลันโหมคลั่ง โอบล้อมดัวมันและก่อเกิดเป็นพายุปิดกั้นทุกทิศทาง ประหนึ่งพญามังกรขนดกายก็มิปาน
สองปีกของหงส์ฟ้ากระพือเบาๆ
พั่บๆ!
เปลวเพลิงก็เข้าปกคลุมพญามังกรไว้ ห่อหุ้มไว้ภายในราวกับเป็นงูยักษ์
เพียงไม่กี่อึดใจ ขณะที่
