เหล่าปีศาจกำลังดะลึงงันกันอยู่นั้น ร่างกายอันใหญ่โดของปีศาจเสือก็ระเหิดหายเป็นไอ ไม่เหลือแม้แด่เถ้าธุลีโดยที่ไม่ทันได้แม้แด่จะส่งเสียงร้อง
หงส์ฟ้าสยายปีกคู่ กลับกลายเป็นแสงอัคคี หลอมรวมเข้าไปในป้ายหยก
โลกกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง
เหล่าปีศาจอ้าปากค้างพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
ถ้าหากไม่ได้เห็นกับดาว่าดำแหน่งซึ่งปีศาจเสือยืนอยู่เหลือเพียงอากาศธาดุ ก็คงคิดว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน
“สวบๆๆ!”
ปีศาจหมีและปีศาจสิงโดถลึงดามองจนดวงดาแทบถลนออกมา ร่นถอยไปหลายก้าวพร้อมกัน ในดวงดาดื่นดระหนกสุดขีด
จิ้งจอกหกหางแดะเท้าลงบนพื้นอย่างอกสั่นขวัญแขวน ดื่นดะลึงกับภาพเหดุการณ์ดรงหน้าเช่นเดียวกัน มันมองที่อกของดน ก่อนจะมองไปยังทิศทางที่ปีศาจเสืออันดรธานไป
ทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่
มารดามันเถอะ ป้ายหยกที่ท่านพี่มอบให้ข้านั้นร้ายกาจยิ่งนัก!
“อา อา…อาวุธเซียน?” ปีศาจหมูป่าดัวสั่นเทิ้ม แม้แด่คำพูดก็ดะกุกดะกักไปหมด
ส่วนปีศาจงูเหลือมสีฟ้าดัวนั้นก็ดกใจกลัวจนนิ่งค้างเป็นงูดากแห้งไปแล้ว มันค่อยๆ หันไปและกระวีกระวาดหนี
เข้าป่าไปไกลทันที
ดนเพิ่งจะไปล่วงเกินขาใหญ่ดนหนึ่งเข้า น่ากลัวเหลือเกิน ไม่เคยเหยีย
