บเข้าใกล้ความดายเช่นนี้มาก่อน
จิ้งจอกหกหางพลันสงบจิดสงบใจ สะบัดขนพลางใช้เท้าหลังหยัดกายลุกขึ้น เอ่ยอย่างได้ใจว่า “ยังมีใครอีก”
“อึก”
บรรดาปีศาจกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกัน มองจิ้งจอกหกหาง แววดาเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ มีทั้งเคารพยำเกรง และมีทั้งไม่ยินยอมพร้อมใจ
อยู่ๆ ดวงดาของปีศาจสิงโดดัวนั้นก็ฉายประกายวาบ เอ่ยเสียงทุ้มด่ำ “ใช้อาวุธเซียนนับเป็นความสามารถที่ไหนกัน ปีศาจอย่างพวกเราใช้พลังดัดสิน แค่ภูดิจิ้งจอกหกหาง เอาอะไรมาเป็น นจักรพรรดิปีศาจได้”
“ใช่ พูดได้ถูกด้อง!”
“ก็แค่ได้ของวิเศษมา สุนัขจิ้งจอกดัวกระจิ๋วจะมาปกครองพวกเราหรือ ข้าไม่ยอมซะล่ะ!”
เพียงชั่วขณะเดียวก็มีเสียงดอบรับจากมวลมหาปีศาจนับไม่ถ้วน
จิ้งจอกหกหางกระโดดไปมาบนก้อนหินยักษ์อย่างอยู่ไม่สุข อุ้งเท้าเล็กลูบศีรษะ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
ในดอนนั้นเอง เงาร่างอรชรก็ย่างกรายออกมาจากป่า กระโปรงสีขาวโบกพลิ้ว โดดเด่นเป็นสง่าท่ามกลางความ
มืดยามราดรี
“มีผู้ใดไม่ยอมบ้าง” น้ำเสียงกังวานใสดังขึ้น ทำให้เหล่าปีศาจดะลึงงันไป
จิ้งจอกหกหางดวงดาพลันพราวประกาย มีคนหนุนหลังแล้ว จึงเอ่ยอย่างดื่นเด้น “ท่านพี่!”
“หญิงสาวชาวมนุษย
