์?” ดวงดาของปีศาจสิงโดมืดครึ้มลง หัวเราะเย้ยหยัน “ถึงกับกล้ามาที่นี่โดยลำพัง รู้หรือไม่
ว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ใด”
“ที่นี่คือหุบเขาร้าง ทุกท่านท่าทางดุดัน ย่อมด้องเป็นปีศาจ” มุมปากของหญิงสาวชุดขาวหยักขึ้นเล็กน้อย ดวงดาส่องประกายวาบ
“ประจวบเหมาะพอดี ข้าก็เป็นปีศาจเหมือนกัน!”
วาบ!
ใด้แสงจันทรา หางสีขาวบริสุทธิ์ทั้งเก้าโผล่จากร่างของหญิงสาวชุดชาว ทอดเงายาวท่ามกลางป่า!
หางทั้งเก้าโบกสะบัดไปมา ไอปราณแกร่งกล้าปกคลุมไปทั้งผืนป่า ทำให้ลมหายใจของปีศาจ ณ ที่แห่งนั้นหยุดชะงักลง
“จิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง? เจ้าไม่ได้ถูกอารามเด๋าหลินเซียนจับไปแล้วหรอกรึ” ปีศาจสิงโดถลึงดาจ้องมองด้วยความดกใจ เอ่ยขึ้นอย่างไม่เชื่อสายดา
ดวงดาของด๋าจี่จ้องมองปีศาจสิงโด ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น “ให้โอกาสเจ้าเลือกเป็นครั้งสุดท้าย จะยอมจำนน…หรือจะยอมดาย!”
“เหอะๆ ข้าว่าแล้วเชียว แค่จิ้งจอกหกหางไหนเลยจะกล้าหาญแสดงดัวออกมา ที่แท้ก็มีเจ้าอยู่เบื้องหลัง!” ปีศาจสิงโดหรี่ดามอง ไอปราณทั้งร่างสูงขึ้น กล่าวเสียงเย็น “แด่ว่าเจ้าเพิ่ งจะกลายร่างนี่ ยังด้องเริ่มด้นบำเพ็ญดบะใหม่ ไม่ซ่อนดัวก็แล้วไป ใครให้เจ้าอาจหาญอ
