ปรมาจารย์บอกว่าข้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน เดินหมากเป็นเพียงงานอดิเรก
ข้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน…
ดวงตาของนักพรตเทียนเหยี่ยนพราวประกายขึ้นเรื่อยๆ ความตื่นเต้นในใจพลันโหมคลั่ง ริมฝีปากฉีกยิ้มในที่สุด
“เข้าใจแล้ว! ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้ว!”
เส้นผมของเขาชี้ตั้งขึ้น ประดุจพลังชีวิตได้ฟื้นคืนมาอีกครา มองดูแล้วออกจะวิปลาสอยู่สักหน่อย
หลินมู่เฟิงเร่งเร้าอย่างอดรนทนไม่ไหว “สหายเทียนเหยี่ยน เจ้าเข้าใจอะไรหรือ หรือว่าจะเป็นคำสอนของปรมาจารย์”
“ไม่ใช่คำสอน แต่เป็นคำชี้แนะ! ปรมาจารย์ชี้แนะข้า!”
นักพรตเทียนเหยี่ยนตื่นเต้นเหลือคณา “เขาบอกว่าข้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน เดินหมากเป็นเพียงงานอดิเรก จึงไม่รับข้าเป็นศิษย์ ใจความสำคัญอยู่ที่ข้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน! ในเมื่อข้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ยังจะมีคุณสมบัติใดไปศึกษาวิถีหมากโดยเฉพาะเล่า ข้าไม่คู่ควร!
วิถีหมากย่อมต้องมุ่งมั่น บากบั่นพากเพียรในเจตจำนงดั้งเดิม ข้าเหยียบเรือสองแคมเช่นนี้ มิน่าล่าปรมาจารย์ถึงไม่ยินดีรับข้าเป็นศิษย์!”
นักพรตเทียนเหยี่ยนยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น น้ำตาเริ่มพรั่งพรูจากขอบตา “แม้แต่ในนิทานเรื่องนั้นที่คุณชายหลี่เล่า พระเอกยังเป็นปุถุชนเลย ที่แท้…ที่ผ่านมา ข้าก็เดินผิดทางมา
