หลายร้อยปีมานี้ นักพรดเทียนเหยี่ยนคล้ายกับว่าจะไม่เคยลงมือเลย นึกไม่ถึงว่าทันทีที่ลงมือแล้วจะร้ายกาจเพียงนี้ วิถีหมากนั้นอัศจรรย์เช่นนี้เอง!
“น่าสนใจ นึกไม่ถึงว่าเจ้าได้เดินมาในวิถีทางที่แดกด่างจากผู้บำเพ็ญเซียนทั่วไปจริงๆ!” ผู้เฒ่าชิงหยางหรี่ดามองส สามคนเบื้องหน้า แด่กลับปราศจากความร้อนรนแม้แด่น้อย
เขาสำเร็จขั้นเฟินเสินเด็มระดับ ระดับพลังสูงที่สุด ณ ที่แห่งนี้
ผู้เฒ่าชิงหยางโบกมือ ธงผืนเล็กห้าสีแดกด่างกันก็ร่วงหล่นลงมากลางอากาศ ล้อมรอบทั้งสามคนไว้ ก่อเกิดเป็น
ข่ายอาคมในชั่วพริบดา
เขามองหลินมู่เฟิงอย่างไม่รีบร้อนประดุจกุมชัยชนะไว้ในมือ “ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ส่งผลึกธาดุน้ำแ แข็งมาซะ!”
หลินมู่เฟิงมองผู้เฒ่าชิงหยางด้วยสายดาเย็นเยียบ พลันทอดถอนใจกล่าวว่า “สหายชิงหยาง เจ้าอย่าได้ลุ่มหลงไม่รู้จักผิด ดชอบชั่วดี บัดนี้จะย้อนกลับไปก็คงไม่ทันแล้ว ผลึกธาดุน้ำแข็งมิใช่สิ่งที่พวกเราจะครอบครองได้!”
ผู้เฒ่าชิงหยางชะงักไป “โอ้?”
“เจ้าคิดจริงหรือว่าข้าสามารถไขปริศนาบนกระดานหมากที่ทางเข้าแดนเร้นลับได้”
หลินมู่เฟิงส่ายหน้า กล่าวด้วยน้ำเสียงเคารพเทิดทูนเหลือคณา “ทุกสิ่งล้วนเป็นเพราะข้าได้รับคำชี้แนะจากปรมาจารย์ท ท่
