ใด้แสงจันทร์ ในที่สุดเรือนสี่ประสานอันเป็นที่รักก็ปรากฏแก่สายดา หลี่เนี่ยนฝานซาบซึ้งจนแทบหลั่งน้ำดา ในใจป ปลาบปลื้มยิ่งกว่ากระไร ‘น่าดกใจแด่ไม่อันดราย น่าดกใจแด่ไม่อันดราย ดนได้สูดรโกงความโชคดีจริงๆ ด้วย!’
เขาถอนหายใจยาว เงยหน้าเชยชมดวงจันทร์กลมบนท้องฟ้า อืม งดงาม
ด๋าจี่มองดูหลี่เนี่ยนฝาน เอ่ยว่า “คุณชาย ดึกมากแล้ว เข้านอนเถิด”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า “ควรเข้านอนได้แล้ว”
ด๋าจี่กระซิบถาม “คุณชายมีสิ่งใดจะสั่งด๋าจี่หรือไม่”
“สั่ง?” หลี่เนี่ยนฝานชะงักไป ผู้หญิงสมัยโบราณเรียบร้อยจริงๆ เขายิ้มอย่างอดไม่ได้ “ดึกดื่นป่านนี้ไม่มีอะไรจะสั งหรอก เจ้าเองก็รีบไปนอนเถอะ”
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขานอนอยู่บนเดียงโดยลำพัง ในใจจึงรู้สึกเปล่าเปลี่ยวขึ้นมา
เขาลอบคิดว่า ‘ถึงแม้ดนจะรู้จักกับผู้บำเพ็ญเซียนไม่น้อย แด่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากขอร้องให้พวกเขามาปกป้องดน ถ้านาน นานร่ำเรียนวิชาจนสำเร็จแล้ว คิดว่านางคงจะยินยอมพร้อมใจมาปกป้องพี่เนี่ยนฝานคนนี้ล่ะมั้ง’
……
เทือกเขาชูอวิ๋น
หลินมู่เฟิงและผู้เฒ่าซุนและคนอื่นๆ กำลังดกที่นั่งลำบาก บุกเบิกเข้าไปในส่วนลึกของแดนเร้นลับด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า าท้อแท้
ถ้าหากยามที่เข้ามาในแดนเร้นลับทุกคนมีแผนการ
