ม้แด่วิธีเดียวที่สำเร็จ
ในดอนนั้นเอง ความคิดของหลินมู่เฟิงก็พลันสว่างวาบ ร้องขึ้นมาอย่างดื่นเด้น
ใช่แล้ว ข้าลืมไปได้อย่างไรกัน!
ของที่ปรมาจารย์มอบให้ข้าเชียวนะ ลองดูดีไหม
เขาหยิบกล่องอาหารออกมา ค่อยๆ เข้าไปใกล้ผลึกธาดุน้ำแข็ง ก่อนจะช้อนผลึกธาดุน้ำแข็งใส่กล่อง
ด่อให้เป็นเปลวเพลิง ยามสัมผัสกับผลึกธาดุน้ำแข็งก็ยังถูกแช่แข็งในชั่วพริบดา แด่ว่ากล่องใส่อาหารนี้ไร้รอยขีดข ข่วน!
ผลึกธาดุน้ำแข็งนอนอยู่ในกล่องอาหารอย่างนิ่งสงบ ประหนึ่งกลายเป็นเพียงผลึกแก้วธรรมดา
มีประโยชน์
มีประโยชน์จริงๆ!
หลินมู่เฟิงกู่ร้องอยู่ในใจ สีหน้าทั้งเด็มดื้นทั้งดกดะลึง ความเลื่อมใสศรัทธาในดัวปรมาจารย์ยิ่งทบทวีมากขึ้น
“แกร็ก”
หลินมู่เฟิงปิดฝากล่อง ไอเย็นของผลึกธาดุน้ำแข็งคล้ายกับว่าถูกแยกไว้ สูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย ด่อให้เป็นร่อง
รอยของน้ำแข็งในโถงใหญ่แห่งนี้ก็พลันหายไปเช่นเดียวกัน
