เมื่อมายังประตูเมืองลั่วเซียน ก็เห็นหญิงชราคนนั้นกำลังรออยู่ที่ประตูอย่างกระวนกระวาย
แม้ว่านางจะอายุอานามมากแล้ว แต่ก็เป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นจินตัน นักพรตเทียนหมัวไม่ได้กุดหัวนางก็นับว่าเ เป็นความโชคดีในความอับโชค
เมื่อเห็นจักรพรรดิลั่วและนานนานกลับมา นางก็รีบร้อนเข้ามาหา ก่อนจะกล่าวอย่างกริ่งเกรง “ผู้น้อยคำนับจักรพรรดิ ลั่ว”
“ไม่ต้องมากพิธี”
จักรพรรดิลั่วรีบพยุงนางขึ้นมา ยามนี้เขาไม่กล้าวางก้าม เตรียมผูกสัมพันธ์ฉันมิตรกับหญิงชราในระดับที่เท่ากัน น ก็ใครใช้ให้นางรับลูกศิษย์ที่เก่งกาจไปเล่า
เขามองหญิงชราด้วยสายตาซับซ้อน แอบรู้สึกริษยาอยู่ลึกๆ ในใจ
หญิงชราคนนี้มีโชคชั้นหนึ่งหล่นทับ ได้ปีนป่ายไปเกาะขาคุณชายหลี่เอาเสียง่ายๆ เรียกได้ว่าก้าวเดียวขึ้นสวร รรค์เลยละ
น่ากลัวว่านางจะไม่รู้ ว่าผู้ที่ตนเองไปเกี่ยวข้องด้วยนั้นเป็นบุคคลระดับใด
ลำพังมูลค่าของกระดาษเขียนคำอวยพร ก็ไม่อาจประเมินได้แล้ว คงจะมากกว่าทั้งราชสำนักเซียนเฉียนหลงด้วย
ซ้ำไป
ในนั้นมีทำนองมรรคาจำแลงเป็นเซียนอยู่ ทั้งยังแฝงด้วยวิถีอายุวัฒนะ! หากแพร่งพรายออกไป ไม่รู้ว่าจะมีคน
คลุ้มคลั่งอีกมากมายเพียงใด
ส่วนนานนานก็ล้ำค่าไม่แพ้กั
