นลง ราตรีอนธการคืบคลานเข้าปกคลุมทั้งผืนป่า จนเส้นทางเดินขึ้นเขามืดสนิท ย ยื่นมือออกไปมองไม่เห็นห้านิ้ว
ในป่าอันมืดมิด บางครั้งบางคราวก็มีเสียงร้องคำรามแปลกๆ ดังมา ชวนให้ขนหัวลุกยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
‘พลาดซะแล้ว รู้ทั้งรู้ว่าช่วงนี้ปีศาจอาละวาดหนัก ฉันก็ดันกลับมาช้าขนาดนี้ สวรรค์ช่วยคุ้มครอง อย่าให้ฉันเจ จอปีศาจเลยนะ!’ หลี่เนี่ยนฝานพร่ำภาวนาอยู่ในใจ
อันที่จริงในใจของเขากระวนกระวายแทบแย่ แต่เป็นเพราะมีต๋าจี่อยู่ข้างๆ จึงลอบรำพัน ‘ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่รู้เลย ยว่าทางเดินที่นี่แม้แต่โคมไฟก็ไม่มี ถ้ามีตะเกียงหรือไฟฉายก็ดีน่ะสิ จริงๆ ก็ไม่ดี ฉันพกตะเกียงไฟฟ้าที่บ้านติ ดตัวมาก็ได้แล้ว’
ท่ามกลางความมืด ดวงตาเรียวแหลมสองคู่หลบเร้นอยู่ในป่า จับจ้องหลี่เนี่ยนฝานและต๋าจี่ไม่วางตา
เป็นหนูขนาดยักษ์ใหญ่สองตัว
“พี่ใหญ่ดูเร็ว ตรงนั้นมีปุถุชนมาสองคน”
“วะฮ่า สตรีคนนั้นงามยิ่งนัก เนื้อต้องอร่อยมากเป็นแน่!”
“ใช่แล้ว ดึกดื่นป่านนี้ยังมาให้พวกเราเจอได้ เป็นโอกาสหายากโดยแท้ สวรรค์เมตตาแล้ว”
“เจ้าไม่รู้อะไรซะแล้ว กลางคืนนี่แหละจะมีชายหญิงเข้าป่ามา มิหนำซ้ำพวกเราไม่ต้องลงมือถอดเสื้อผ้าให้ด้วย
เข้าใจหรือยัง”
“เข้าใจแล้ว เข้าใ
