ยามที่มือของนางกำลังจะแตะตัวนานนาน ไอดำมิดหมีสายหนึ่งก็ทะลุผ่านชั้นเปลวเพลิง กลายเป็นโซ่กุญแจสีดำพันร่างของลั่วซืออวี่ไว้
“คิๆๆ”
เสียงหัวเราะแหลมแปร่งของนักพรตเทียนหมัวก็ดังมาจากท่ามกลางเปลวเพลิง ราวกับว่าเห็นเหยื่อซึ่งใช้เหยื่อล่อมาอีกที
จักรพรรดิลั่วหน้าพลันถอดสีเล็กน้อย เอ่ยอย่างไม่เชื่อสายตา “เป็นไปได้อย่างไร”
“จักรพรรดิลั่ว ข้ากล้ามาจับคนใต้จมูกเจ้า เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าจะไม่เตรียมการมาก่อน” นักพรตเทียนหมัวเอ่ยเสียงเย็นเยียบ พานให้สีหน้าของจักรพรรดิลั่วหนักอึ้งจนถึงก้นเหว
เขาสมองแล่นปราดเล็กน้อย จึงสังเกตเห็นว่ารอบกายมืดสนิดเป็นพิเศษ นี่ไม่ใช่สีของยามราตรี หากแต่เป็นความมืดอันบริสุทธิ์!
เงยหน้ามองฟ้าก็ไม่เห็นแม้แต่ดวงจันทร์
“ค่ายกล?” จักรพรรดิลั่วพูดลอดไรฟัน
ไม่รู้ว่าเขาถูกความมืดมิดก้อนนี้ห่อหุ้มไว้และติดกับอยู่ในนี้ตั้งแต่เมื่อใด
“สวบๆๆ”
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากในป่า
ผู้ฝึกตนสวมชุดสีดำสามคนเยื้องย่างมา มองจักรพรรดิลั่วและคนอื่นๆ อย่างไม่ญาติดีนัก
“ฮ่าๆๆ จักรพรรดิลั่วหนอจักรพรรดิลั่ว เจ้าช่างเป็นตัวอย่างของคนที่แส่ไม่เข้าเรื่อง นึกไม่ถึงว่าจะมีจุดจบเช่นนี้เพียงเพราะเด็กที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน น่
