สถานที่ซึ่งสำนักต่างๆ มาคัดเลือกลูกศิษย์นั้นอยู่ที่มุมทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองลั่วเซียน
ผู้คนซึ่งสัญจรไปมาที่นี่เทียบไม่ได้กับที่อื่นๆ อย่าว่าแต่การละเล่นร้องรำ แม้แต่เสียงดังจ้อกแจ้กจอแจยังน้อยกว ว่ามาก
เมื่อเปรียบกันแล้ว คล้ายกับเป็นบรรยาการที่ตึงเครียดอย่างหนึ่ง
ครั้นเดินทางถึงที่หมาย หลี่เนี่ยนฝานก็ชะงักงันไป นึกไม่ถึงว่าผู้คนจะเยอะแยะขนาดนี้
นอกจากเหล่าผู้บำเพ็ญตนมากหน้าหลายตาซึ่งแลดูสง่างาม ก็ยังมีเด็กๆ และพ่อแม่ของเด็กๆ มากันอุ่นหนาฝาคั่ง
บนใบหน้าของพวกเขาบ้างก็ประดับรอยยิ้มตื่นเต้นครื้นเครง บ้างก็แสนโศกาอาดูร แน่นอนว่าผู้ที่โศกาอาดูรนั้นมีเ เป็นส่วนมาก
สิ่งที่เรียกว่ารับคัดเลือกลูกศิษย์นั้น แท้จริงแล้วก็คือทดสอบรากปราณ ผู้ที่ไร้ซึ่งรากปราณย่อมมีมากกว่า
“คุณชายหลี่ เจ้ามาแล้ว” ป้าจางเห็นหลี่เนี่ยนฝานก็รุดรีบเข้ามาทักทาย เขามองออกว่านางมีสีหน้าวิตกกังวล
หลี่เนี่ยนฝานจึงเอ่ยถาม “ป้าจาง มีเรื่องอะไรหรือ”
“เฮ้อ จะใครที่ไหนก็นานนานน่ะสิ” ป้าจางทอดถอนใจ ตอบด้วยความหนักใจ “เด็กคนนั้นมีรากปราณระดับล่าง แต่กลับดื้อ อดึงจะบำเพ็ญเพียรให้ได้ เกลี้ยกล่อมเท่าไหร่ก็ไม่ยอม!”
หลี่เนี่ยนฝานเลิกคิ้วเล็กน้
