“เปิดแล้ว! เปิดออกแล้ว!”
ใบหน้าของทุกคนล้วนแต่ฉายแววปีติยินดี ในขณะเดียวกันก็มองหลินมู่เฟิงอย่างตื่นตะลึงสุดขีด
นักพรตเทียนเหยี่ยนเองก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว สมองซึ่งกำลังทึ่มทื่อก็พลันแจ่มแจ้งในชั่วพริบตา ในห้วงสำนึกปรากฏภาพกระดานหมาก ปากพึมพำไม่หยุด “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เข้าใจแล้ว ข้าเข้าใจแล้ว!”
หลินมู่เฟิงมองเข้าไปในแดนเร้นลับ เอ่ยว่า “สหาย เข้าไปกับพวกข้าเถิด”
“ไม่ต้องหรอก ข้าได้ในสิ่งที่ข้าต้องการแล้ว รอพวกเจ้าอยู่ข้างนอกนี่แหละ” นักพรตเทียนเหยี่ยนโบกมือด้วยท่าทางสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ก่อนจะเดินไปที่มุมหนึ่งแล้วนั่งขัดสมาธิอย่างมิได้อนาทรร้อนใจ ในสมองยังคงฉายภาพกระดานหมากเมื่อครู่
“ต้องขอบคุณสหายท่านนี้” ทุกคนต่างทยอยกันเข้ามาพูดกับหลินมู่เฟิงอย่างเกรงอกเกรงใจสองสามประโยค แล้วจึงแปลงเป็นลำแสงรุดรีบเข้าไปในแดนเร้นลับ
หลินมู่เฟิงและผู้เฒ่าซุนมองหน้ากัน พูดอย่างหนักแน่นว่า “ไปเถอะ พวกเราก็รีบเข้าไปบ้าง ปรมาจารย์ช่วยเหลือถึงตรงนี้ หากยังจัดการเรื่องที่เขาบอกไม่สำเร็จ ก็ไม่มีหน้าจะไปพบเขาแล้ว!”
……
ห้าวันผ่านไปอย่างสงบสุข
วันนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว แต่หลี่เนี่ยนฝานกลับพา
