จักรพรรดิลั่วติดตามหลี่เนี่ยนฝานไปจนถึงประตูเมืองลั่วเซียน
หลี่เนี่ยนฝานพูด “จักรพรรดิลั่ว ท่านก็เป็นผู้บำเพ็ญเซียน หากเป็นไปได้ รบกวนช่วยดูแลนานนานให้ที”
“คุณชายหลี่วางใจเถิด ข้าจะคอยดูแลนาง!” จักรพรรดิลั่วพยักหน้ารับคำ
“ขอบคุณ ข้าขอตัวก่อน”
ครั้นมองไม่เห็นแผ่นหลังของหลี่เนี่ยนฝานแล้ว จักรพรรดิลั่วก็ยกมือขึ้นตบหน้าตนเองดังฉาดโดยไม่ลังเล
ตบสลับซ้ายขวาไปเลย
“ผัวะๆๆ!”
สามฉาดแรงๆ เสียงดังสนั่น
“โง่! ข้ามันโง่!” จักรพรรดิลั่วกัดฟันกรอด แทบหลั่งน้ำตา
เห็นนานนานอยู่ทนโท่ รู้ทั้งรู้ว่าหลี่เนี่ยนฝานสนิทกับนานนาน โอกาสครั้งใหญ่เพียงนี้แต่กลับปล่อยหลุดมือให้คนอื่นไปเสียได้!
พลาดโอกาสทอง พลาดโอกาสทองซะแล้ว!
นั่นเป็นของที่คุณชายหลี่จรดพู่กันเขียนเองเชียวนะ มิหนำซ้ำเรื่องที่เขียนยังเกี่ยวข้องกับตำหนักสวรรค์ แฝงด้วยวิถีอายุวัฒนะ เรียกได้ว่าเป็นของล้ำค่าประเมินราคาไม่ได้และโชควาสนาอันยิ่งใหญ่!
ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากกระดาษเขียนคำอวยพรแล้ว ถึงแม้นานนานจะมีเพียงรากปราณระดับล่าง แต่เบื้องหลังก็ยังมีคุณชายหลี่เชียวนะ!
เป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ได้ มีหรือจะไม่มั่นคง
โอกาสสำคัญเช่นนี้ไยตนจึงปล่อยให้หลุดมือไปได้
สมองข