องข้ามีไว้ประดับหัวก็แค่นั้น ใช้ประโยชน์อันใดได้
ลั่วซืออวี่เอ่ยปากโน้มน้าว “ท่านพ่อ ช่างเถิด ปรมาจารย์ทำเช่นนี้ย่อมมีเจตนาลึกซึ้ง ในเมื่อพวกเรารู้แล้ว ก็ตั้งใจตามน้ำไปยังไม่สาย”
จักรพรรดิลั่วพรูลมหายใจยาว “เฮ้อ ก็คงจะต้องเป็นเช่นนี้ละ”
ทว่าในตอนนั้นเอง อยู่ๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป พลังทั้งร่างพลันพลุ่งพล่าน แปลงเป็นลำแสงโผทะยานไปยังประตูเมืองทิศบูรพา
“เจ้าหนูโสโครกจากที่ใดกล้ามาก่อเรื่องในอาณาเขตราชวงศ์เซียนเฉียนหลง?!”
เขาเดือดดาลสุดขีด เปล่งเสียงตวาดลั่น แทบใช้ความเร็วสูงสุดในชีวิตพุ่งเข้าปะทะ
จักรพรรดิลั่วในใจร้อนรน เพิ่งรับปากคุณชายหลี่ไม่ทันขาดคำว่าจะดูแลนานนานให้ดี ไม่ทันไรนานนานก็ถูกจับไปแล้ว แบบนี้เขาไม่ต้องชดใช้ด้วยชีวิตแก่ๆ นี้หรอกหรือ!
ห้ามเกิดเรื่องเด็ดขาด จะปล่อยให้นานนานเป็นอะไรไปไม่ได้!
เขาย้ำเตือนตนเองไม่หยุดหย่อน ถึงขั้นที่แม้แต่พลังปราณก็ยังเริ่มลุกโชน ต้องช่วยนานนานให้ได้
เงาดำก็ว่องไวไม่แพ้กัน เขาที่พานานนานไปกำลังจะแปลงเป็นกลุ่มหมอกดำทะมึน เคลื่อนที่อย่างเร็วรี่ท่ามกลางความมืดมิดอนธการ
“จักรพรรดิลั่ว เด็กคนนี้มิได้เป็นลูกหลานเจ้า ไยเจ้าต้องรีบร้อนไล่ตามด้วยเล่า” เงาดำ
