เอ่ยเสียงเจ้าเล่ห์ แค่นหัวเราะเย็นเยียบ
“นักพรตเทียนหมัว!”
จักรพรรดิลั่วแทบคำรามชื่อของเงาดำนี้ออกมา “เจ้าวางนานนานลงเดี๋ยวนี้ ข้าจะปล่อยเจ้าไป ไม่เช่นนั้นต่อให้หนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว ข้าจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เซียนเฉียนหลงจะตามสังหารเจ้าจนให้ตายกันไปข้าง!”
เขาลอบด่ากราดอยู่ในใจ ไอ้เจ้านักพรตเทียนหมัวนี่มันสมองกลับไปแล้ว ไม่รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ แม้ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกับข้า แต่ก็เป็นคนที่สำคัญมาก
“เหอะๆ เป็นเพราะปรมาจารย์ท่านนั้น เจ้าถึงได้มาตามสังหารข้ากระมัง” นักพรตเทียนหมัวหัวเราะเยาะ “เจ้า
คิดจะใช้เรื่องนี้ประจบเขา?”
“เจ้ามันจะไปรู้อะไร! เจ้าไม่รู้เสียแล้วว่ากำลังล่วงเกินบุคคลระดับใดอยู่!” จักรพรรดิลั่วตวาดลั่น “กลับไปครานี้เจ้าอาจไม่มีชีวิตรอดก็เป็นได้ ปรมาจารย์ท่านนั้นอยู่ในระดับที่เจ้าไม่กล้าจินตนาการเชียวละ!”
“ฮ่าๆๆ อย่ามาขู่ข้าหน่อยเลย!”
นักพรตเทียนหมัวหัวเราะเย้นหยันอย่างอดไม่ได้ “สามารถเขียนกระดาษอวยพรแฝงทำนองมรรคาได้ ข้าเองก็รู้ว่าไม่ธรรมดา แล้วก็ไม่กล้าจินตนาการด้วย แปดส่วนคงจะเป็นอริยบุคคลขั้นต้าเซิ่งที่ผ่านด่านเคราะห์สำเร็จแล้วกระมัง แต่เพราะไม่อาจสำเร็จเป็นเซียนถึงได้รั
