้งอยู่บนโลกมนุษย์”
“เจ้ากบก้นบ่อ เจ้ามันกบก้นบ่อแท้ๆ!” จักรพรรดิลั่วหน้าแดงก่ำ การเมินเฉยไม่ใฝ่รู้นี่น่ากลัวเสียจริง เป็นภัยต่อตนและผู้อื่น!
มีตาหามีแววไม่!
ผู้ฝึกตนขั้นต้าเซิ่งเขียนกระดาษคำอวยพรเทียบขนเส้นเดียวของคุณชายหลี่ได้ด้วยรึ
ทั้งสองเป็นผู้ฝึกตนขั้นชูเชี่ยวเหมือนกัน ปราดเปรียวว่องไว มองจากด้านล่างดูประหนึ่งดาวตกวาบผ่านฟากฟ้าไป
ไม่นานก็เข้าไปในป่าทึบ
ความเร็วของนักพรตเทียนหมัวลดลงฉับพลัน ก่อนจะหยุดลงบนก้อนหินมหึมา เขาปล่อยนานนานลงบนต้นไม้อย่างไม่แยแส หันหลังไปมองจักรพรรดิลั่วอย่างเย้ยหยัน
เขาเอ่ยว่า “เจ้านี่มันตอแยไม่เลิก น่ารำคาญเหมือนแมลงวัน!”
จักรพรรดิลั่วขมวดคิ้วมุ่น ในใจผุดลางสังหรณ์ไม่ดีนัก แต่ก็กล่าวว่า “นักพรตเทียนหมัว เด็กคนนี้ไม่ใช่คนที่เจ้าจะแตะต้องได้ ข้าจะบอกเจ้าไว้ว่าปรมาจารย์ท่านนั้นเหนือกว่าเจ้ามาก น่ากลัวว่าจะสำเร็จมรรคผลแล้ว!”
“สำเร็จมรรคผล? อุก ฮ่าๆๆ…”
นักพรตเทียนหมัวอดแหงนหน้าระเบิดหัวเราะไม่ได้ ราวกับว่าได้ฟังเรื่องน่าขันที่สุดในใต้หล้า ส่ายหน้าอย่างเดียดฉันท์ “จักรพรรดิลั่ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังพูดอะไรอยู่ จะคุยโวทั้งทีก็ให้เข้าท่าหน่อย สิ่งใดที่เรียกว่ามรรคผ
