ล ความคิดเป็นความจริง คำพูดเป็นกฎเกณฑ์! เซียนยังทำไม่ได้ โลกบำเพ็ญเซียนไหนเลยจะมีผู้ที่ทำได้เพียงนั้น”
“เกินเยียวยา โง่เขลาดักดาน!”
จักรพรรดิลั่วส่ายหน้า สองมือยื่นออกไป เปลวไฟแดงฉานสายหนึ่งส่องสว่างฟ้ายามราตรี ราวกับเป็นโซ่เพลิงสายยาว โรมรันเข้าใส่นักพรตเทียนหมัว
นักพรตเทียนหมัวหัวเราะเยาะอีกหลายครา มือขวายื่นออกมา ธงใหญ่สีดำทะมึนปรากฏขึ้น ธงนี้ดูเก่ามอซอ แถมบนนั้นยังมีรูขาดวิ่น ทว่ากลับโบกสะบัดลิ่วลม นำพาลมดำกลิ่นคาวคลุ้งพร้อมกับเสียงหวีดร้องโหยหวนของเหล่าภูติผีมา
ไอดำแผ่กระจายออกมาจากธงนั้น โอบล้อมนักพรตเทียนหมัวอยู่ใจกลาง
โซ่เพลิงค่อยๆ โอบรัดรอบไอดำ ก่อนจะหดรัดอย่างรวดเร็วราวกับงูเหลือมตัวยักษ์ใหญ่
“ฟ่อๆๆ”
เปลวไฟและไอดำเข้าปะทะกัน ทันใดนั้นก็ส่งเสียงเล็กแหลมแสบหู ต่างฝ่ายต่างนิ่งค้าง
“ธงเซ่นโลหิต!”
สีหน้าของจักรพรรดิลั่วหนักอึ้งขึ้นมา “นักพรตเทียนหมัว เจ้าทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ถึงกับสร้างของวิเศษชั่วร้ายพรรค์นี้ขึ้นมา สมควรตาย!”
“จุ๊ๆ ได้ยินว่าเพลิงมังกรพสุธาของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงเป็นอริกับวิชามารทั้งปวง วันนี้ได้เห็นก็ไม่เท่าไหร่” ท่ามกลางไอดำ เสียงหัวเราะเยาะชั่วร้ายของนักพรตเทียนหมัวก
