น้ายอมรับด้วยความสุขุมเยือกเย็น “ข้าได้ลองแก้หมากกระดานนี้แล้ว ทว่าพยายามเท่าใดก็ไร้ผล ผู้ที่สร้างโจทย์นี้ขึ้นมาคงจะเป็นระดับเทพเซียนวิถีการเดินหมากไปแล้ว นำมรรคาหลอมรวมกับหมากกระดาน ฝีมือสูงส่งจนน่าตกใจ”
เมื่อเขายอมรับอย่างง่ายดายเพียงนี้ ก็ทำให้ผู้คนไม่รู้ว่าควรตอบโต้ว่าอย่างไร พากันทบทวนตนเองว่าถ้าหากพวกเขาเผชิญกับสถานการณ์นี้ก็คงทำแบบเดียวกัน
สีหน้าของทุกคนต่างขึงขังขึ้นมา จ้องมองกระดานหมากอย่างตื่นตะลึง
แม้แต่ผู้เฒ่าชิงหยางยังตีโจทย์ไม่ออก แสดงว่าหมากกระดานนี้ต้องไม่ธรรมดา
ในตอนนั้นเอง หลินมู่เฟิงก็ตั้งสติข่มความอึ้งงันในใจ ปรับสีหน้าให้ปกติ ยืนสังเกตการณ์อยู่ด้านข้าง
ผู้เฒ่าชิงหยางคนนี้ดูไม่ยักจะเป็นมิตรอย่างที่เห็น คนสิบกว่าคนที่เขาเชิญมานั้นก็มีตบะแก่กล้าสู้เขาไม่ได้เลย!
เป็นเรื่องบังเอิญจริงหรือ น่ากลัวเหลือเกิน!
