หลินมู่เฟิงโพล่งออกไปด้วยความตื่นเต้น “ผู้เฒ่าซุน ข้าจะไปแดนเร้นลับกับเจ้า!”
“เจ้าจะไปกับข้าจริงหรือ” ผู้เฒ่าซุนตะลึงงันไปเล็กน้อย
“เจ้าไม่รู้อะไร นี่เป็นภารกิจที่ปรมาจารย์มอบหมายแก่ข้า”
สีหน้าของหลินมู่เฟิงนิ่งขรึมอย่างยิ่งยวด แล้วพูดต่อ “การถือกำเนิดขึ้นของแดนเร้นลับอาจเป็นสิ่งที่ปรมาจารย์ลิขิตไว้แล้ว เขาได้เล่าถึงของล้ำค่าชิ้นหนึ่ง เป็นไปได้มากว่าจะอยู่ในแดนเร้นลับ ข้าต้องไปนำออกมามอบให้เขา!”
“จริงหรือ”
ผู้เฒ่าซุนหัวคิ้วขมวดมุ่น กล่าวอย่างตื่นอกตกใจ “ในนั้นมีสิ่งใดปรมาจารย์ก็รู้หรือ”
หลินมู่เฟิงตอบด้วยรอยยิ้ม “ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรว่าระดับของปรมาจารย์ท่านนี้เหนือกว่าเซียนเสียอีก! ก็แค่แดนเร้นลับ ไหนเลยจะอยู่นอกขอบเขตการรับรู้ของปรมาจารย์ไปได้ เขาเพียงแค่ไม่อยากไปด้วยตนเอง!”
หากเป็นเมื่อก่อน เขาย่อมไม่มีทางใช้คำคุยโม้พรรค์นี้ ทว่าหลังจากได้พบกับคุณชายหลี่ โลกทัศน์ของเขาก็กว้างไกลขึ้น สามารถมองแดนเร้นลับด้วยมุมมองใหม่ได้
เหนือกว่าเซียน?
นัยน์ตาของผู้เฒ่าซุนเบิกกว้าง พูดอย่างตระหนก “จะ…เจ้าแน่ใจว่าไม่ได้ล้อเล่น?”
“เหอะๆ ผู้เลิศล้ำย่อมเป็นผู้เลิศล้ำ เจ้าคิดว่าน้ำแกงนกอินทรีนี้ทำมาจากอะไร เจ้าคิดว
