ผู้อาวุโสทั้งสามและผู้เฒ่าซุนล้วนตะลึงพรึงเพริด สายตาเคร่งขรึมจับจ้องน้ำแกงนกอินทรีชามนั้น
จากนั้นก็ยกชามขึ้นมาอย่างอดรนทนไม่ไหว ค่อยๆ จิบหนึ่งคำ
“เฮือก!”
ทันทีที่กินเข้าไป น้ำแกงไหลรินผ่านริมฝีปากและซี่ฟันพร้อมแรงสั่นสะท้านเป็นระลอก
ชั่วขณะนั้น น้ำลายก็เอ่อล้นเต็มปาก!
ทั้งสี่คนยกมือขึ้นปิดปากทันใด ส่งเสียงออกมาอย่างอิ่มเอม
หลังจากนั้น พวกเขาก็ไม่สนสิ่งอื่นอีกต่อไป ยกชามขึ้นมาตะบี้ตะบันซดน้ำแกงเข้าปาก
อึกๆๆๆ
บริเวณนั้นเหลือเพียงเสียงกินน้ำแกงของพวกเขา
บ้างก็กินอย่างรีบร้อน น้ำแกงไหลลงตามเส้นหนวด ทว่ายังไม่ทันได้หยดลงบนพื้น ก็ถูกเจ้าของหนวดนี้ใช้มือรับไว้ ก่อนจะกอบขึ้นใส่ปาก
อร่อย อร่อยเหลือเกิน!
พวกเขาคล้ายกับหลงลืมทุกสิ่งไปแล้วสิ้น ทั้งสมองมีความคิดเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือ “กิน กิน!”
ไม่ทันไร น้ำแกงหนึ่งชามก็ลงท้องไปจนหมด พวกเขาจึงพรูลมหายใจยาว
ได้กินน้ำแกงนี้ ชั่วชีวิตนี้…ไม่เสียดายแล้ว!
ผู้อาวุโสใหญ่มองหลินมู่เฟิงอย่างตื่นตระหนก พูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ “ท่านประมุข น้ำแกงนี่…”
หลินมู่เฟิงคลี่ยิ้มบาง พร้อมกับยกมือขึ้นมาห้าม “อย่าเพิ่งพูด ดื่มด่ำเสียก่อน”
ทั้งสี่คนอึ้งงัน จากนั้นดวงตาก็เบิกกว้างฉับพลั
