สองชั่วยามผ่านไป
บนท้องฟ้าเหนือหอเซียนหลิงอวิ๋น
ลำแสงสองสายทะยานมาโดยที่มิได้หยุดพักระหว่างทาง ก่อนจะตรงเข้าสู่ประตูใหญ่
“ผู้อาวุโสทั้งสาม รีบมาเร็ว!”
หลินมู่เฟิงยังไม่ทันได้ข้ามพ้นประตูก็ป่าวร้องด้วยความลิงโลด ใบหน้าแดงก่ำอย่างตื่นเต้น
บรรดาลูกศิษย์ของหอเซียนหลิงอวิ๋นมองตามเชิงว่าคำนับ
ผู้ที่รู้จักประมุขของตนดีล้วนรู้ว่าเป็นไปได้มากว่าประมุขเพิ่งได้สมบัติล้ำค่ามาจากที่ไหนสักแห่ง จึงต้องรีบมาอวดสมบัติ!
ทันทีที่สายตาของพวกเขามองไป ก็เห็นว่าในมือของประมุขมีกล่องสี่เหลี่ยมใบหนึ่ง กล่องใบนั้นโปร่งใส ด้านในคล้ายกับบรรจุบางอย่างไว้ด้วย
หรือว่าจะเป็นสิ่งนี้
เป็นสมบัติอันใดกันแน่
ผู้อาวุโสทั้งสามย่อมคุ้นเคยกับภาพเหตุการณ์เช่นนี้ดี จึงไม่รีรอรีบกระวีกระวาดเข้าไปในโถงใหญ่ เอ่ยถามด้วยความคาดหวัง “มีอะไรหรือ มีอะไรหรือ มีของดีมาใช่ไหม!”
หลินมู่เฟิงยกมือขึ้นลูบเครา ยิ้มอย่างมีเลศนัย ตอบว่า “วันนี้ไปเยี่ยมเยือนปรมาจารย์ ได้ประโยชน์มากนัก สมบัติชิ้นนี้ล้ำค่าเกินกว่าพวกเจ้าจะจินตนาการได้!”
ใหญ่เกินกว่าพวกเจ้าจะจินตนาการ?
ฟืดๆ!
ลมหายใจของผู้อาวุโสทั้งสามก็พลันหนักหน่วงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ สายตาจ้องประมุขสำนักตน
