เขม็ง
“จะ จริงหรือ” ผู้อาวุโสใหญ่เอ่ยถามเสียงสั่น
ผู้อาวุโสรองใจร้อน จึงถามขึ้นอย่างอดรนทนไม่ไหว “สรุปแล้วคือสิ่งใดกัน รีบนำออกมาให้พวกข้าดูเพื่อเปิดโลก
ทัศน์เร็ว!”
“เร็วเถิด อย่าได้ร้้งรออีกเลย!” ผู้อาวุโสสามเร่งเร้า
หลินมู่เฟิงใบหน้าแดงก่ำ รอยยิ้มฉีกกว้างขึ้นเรื่อยๆ พลางยกกล่องอาหารขึ้นสูง พูดด้วยความตื่นเต้น “ก็คือสิ่งนี้อย่างไรเล่า! ถ่าดาด๊า!” ผู้อาวุโสทั้งสามแทบหยุดหายใจพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย พลางเบนสายตาไปหยุดที่กล่องใส่อาหาร
ทันทีที่เห็นก็ถึงกับชะงักไป
ประกายรัศมีเรืองรองเฉกเช่นในจินตนาการของพวกเขามิได้ปรากฏแก่สายตา มีเพียงกล่องธรรมดาแสนจะธรรมดาใบหนึ่ง ข้างในคล้ายกับว่าจะใส่…น้ำแกง?
ผู้อาวุโสใหญ่งุนงงอยู่บ้าง เอ่ยถามอย่างไม่กล้าปักใจเชื่อ “หรือว่านี่จะเป็น…น้ำแกงไก่?”
“ไม่ใช่ น้ำแกงนกอินทรีต่างหาก!”
หลินมู่เฟิงเอ่ยท้วง “นี่เป็นน้ำแกงนกอินทรีที่ข้าต้องประจบประแจงปรมาจารย์อย่างยากลำบากกว่าจะได้มา!”
น้ำแกงนกอินทรี?
ต่างกันตรงไหน
รอยยิ้มค่อยๆ เลือนไปจากใบหน้าของผู้อาวุโสทั้งสาม ไม่รู้ว่าควรตอบประมุขสำนักตนด้วยท่าทีอย่างไรดี
กอปรกับในใจรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง ต่างคนต่างสบตากันแล้วส่ายหน้าโดยที่ไม่มีใครสังเ
