่าน้ำแกงนกอินทรีนี้เหล่าเซียนมีคุณสมบัติพอจะได้กินหรือ”
หลินมู่เฟิงหัวเราะน้อยๆ “รีบออกเดินทางเถิด พวกเราเดินทางไปด้วยสนทนาไปด้วย”
“ท่านประมุข ช้าก่อน!”
ในตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสใหญ่กลับรีบร้อนเรียกรั้งหลินมู่เฟิงไว้
“ท่านประมุข ให้ข้าไปดีกว่า!” ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แดนเร้นลับนั้นเต็มไปด้วยภยันตราย
ยามนี้ท่านได้ผูกไมตรีจิตกับปรมาจารย์แล้ว นับว่าเป็นวาสนาของทั้งหอเซียนหลิงอวิ๋น จะปล่อยให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันไม่ได้เป็นอันขาด ให้ข้าไปนั้นเหมาะสมเป็นที่สุด”
ผู้อาวุโสรองและผู้อาวุโสสามก็ผงกศีรษะเห็นด้วย
“เจ้าคิดผิดแล้ว” หลินมู่เฟิงส่ายหน้า พลางเอ่ยว่า “คำใบ้ของปรมาจารย์นั้นบ่งชี้ว่าเป็นข้า เพราะฉะนั้นย่อมต้องเป็นข้าที่ทำภารกิจด้วยตนเอง! อีกทั้ง…เพียงแค่เสี่ยงอันตราย ครั้นนำของวิเศษกลับมาได้จึงจะนับว่าเป็นการแสดงความจริงใจ! เจ้าไม่ต้องมากความ! ครานี้ข้าต้องออกโรงด้วยตัวเอง!”
ผู้อาวุโสสามถอนหายใจยาว สุดท้ายแล้วก็ทำได้เพียงรับคำอย่างจนใจ “ท่านประมุขโปรดดูแลตนเอง”
ระหว่างทาง หลินมู่เฟิงค่อยๆ เล่าเรื่องสิ่งที่ตนประสบพบเจอในเรือนของปรมาจารย์ไปหนึ่งคำรบ
ผู้เฒ่าซุนสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างห้ามไม่อยู่ ถึงขั้นแ
