ทบลืมหายใจ หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ ทั้งรู้สึกกระวนกระวายทั้ง
เลื่อมใสศรัทธา
สุดท้ายแล้วอารมณ์เคร่งขึงทั้งปวงก็ทำให้เขาต้องหายใจโกยอากาศเย็นเข้าปอด
เฮือก
ดื่มชาแล้วกระจ่างในมรรคา ใช้กระบี่จุ้ยหมัวผ่าฟืน ใช้ไม้ปราณเป็นฟืน ใช้หยาดน้ำแข็งทมิฬพันปีปรุงรสอาหาร
หรือแม้แต่เห็ดกับต้นหอมซอยก็ยังมีทำนองมรรคาแฝงอยู่!
น่าหวาดกลัว น่าหวาดกลัวยิ่งนัก!
นี่มันผู้ยิ่งใหญ่จากสวรรค์ชั้นฟ้าใดกัน
ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขารู้นิสัยใจคอของหลินมู่เฟิง ถ้าหากเขาไม่ได้ลิ้มลองความอัศจรรย์พันลึกของน้ำแกงนกอินทรีชามนั้น ก็คงคิดว่าหลินมู่เฟิงละเมอเพ้อพกไปแล้วเป็นแน่
“นึกไม่ถึงว่าจะมีผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้เร้นกายอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียนของพวกเราด้วย ต่อให้เป็นฝันก็ยังไม่กล้าฝันเลยด้วยซ้ำ” ผู้เฒ่าซุนรำพันด้วยสีหน้าซับซ้อน
หลินมู่เฟิงผ่อนลมหายใจยาว “นั่นน่ะสิ ตราบจนตอนนี้ข้ายังคิดว่าฝันเฟื่องไปเอง ไม่อยากเชื่อเอาเสียเลย”
ใบหน้าของผู้เฒ่าซุนค่อยๆ เคร่งขึงขึ้นมา พูดอย่างแข็งกร้าว “อริยบุคคลระดับนี้ ห้ามล่วงเกินแม้แต่น้อย คำพูดของเขาเจ้าแน่ใจใช่ไหมว่าไม่ได้ตีความผิด”
โดยทั่วไปแล้ว อารมณ์ของปรมาจารย์นั้นยากเกินหยั่งรู้ หากเข้าใจถูกต้อง ก็อาจประสบเคราะ
