ห์ดี แต่หากเขาใจผิด ย่อมถึงคราวหายนะมาเยือน!
หลินมู่เฟิงเงียบงันไปชั่วครู่ “น่าจะไม่กระมัง ข้าขบคิดคำใบ้ของปรมาจารย์อย่างละเอียดมาโดยตลอด ไม่กล้าสะเพร่าหรอก”
จากนั้นเขาก็สาธยายการคาดเดาของตนอีกหนึ่งรอบ
“ยอดคน นับเป็นยอดคน!” ผู้เฒ่าซุนอดทดถอนใจไม่ได้ “เห็นทีการถือกำเนิดขึ้นของแดนเร้นลับก็อยู่ในการควบคุมของปรมาจารย์จริงๆ คำใบ้นี้คงจะไม่ผิด พวกเรารีบมุ่งหน้าไปยังแดนเร้นลับ เร่งทำภารกิจที่ปรมาจารย์ฝากฝังให้สำเร็จ”
หลินมู่เฟิงมองผู้เฒ่าซุน ยิ้มเอ่ย “เจ้าจะช่วยข้า?”
“เหลวไหลน่า! ข้าย่อมต้องช่วยเจ้าอยู่แล้ว แต่เจ้าอย่าได้เข้าใจผิด ข้าไม่ได้ทำเพื่อเจ้า ข้าเพียงใช้โอกาสนี้เพื่อให้ปรมาจารย์ประทับใจต่างหากเล่า โอกาสนี้เหนือกว่าครั้งใดแล้ว!” ผู้เฒ่าซุนตอบโดยไม่ต้องยั้งคิด
หลินมู่เฟิงจึงกล่าวว่า “รีบไปเถิด ไปเทือกเขาชูอวิ๋นยังต้องใช้เวลาอีกสักระยะ เทศกาลเซิ่งหยวนใกล้เข้ามาแล้ว พวกเราพยายามนำของวิเศษกลับไปมอบให้ปรมาจารย์ในช่วงนั้นดีกว่า!”
……
วันต่อมา
ยามรุ่งสาง หลี่เนี่ยนฝานมองดูต๋าจี่ซึ่งกำลังใช้ยาสีฟันแปรงฟัน ก็อดผุดยิ้มขึ้นมาไม่ได้
ถึงแม้จะสอนนางอยู่หลายวัน แต่ก็ยังรู้สึกว่าท่าทางเงอะงะชอบกล
กระนั้นต๋าจี่ก็
