” หลินมู่เฟิงคลี่ยิ้มบาง กล่าวอย่างสบายอารมณ์ “ก็แค่จักรพรรดิปีศาจจันทราเงิน ก็แค่นกอินทรีตัวเล็กๆ ไม่ต้องไปใส่ใจ”
ก็แค่นกอินทรีตัวเล็กๆ?
ผู้อาวุโสทั้งสามมองหลินมู่เฟิง สีหน้าพลันแปลกประหลาดขึ้นมา
ประมุขสำนักตนออกไปข้างนอกหนเดียว ก็เปลี่ยนไปเป็นคนเสแสร้งแสดงปาหี่ได้เก่งกาจเพียงนี้เชียวหรือ
ถ้าหากข้าจำไม่ผิด ท่านกลัวจักรพรรดิปีศาจจันทราเงินแทบแย่เลยไม่ใช่หรือ
“จักรพรรดิปีศาจจันทราเงินแล้วอย่างไร เนื้อปีศาจก็คือเนื้อปีศาจ มีสิ่งใดน่าแปลกใจ” ผู้เฒ่าซุนยังคงทะนงตนยิ่งกว่าใคร
พวกเขาข่มความตื่นตระหนก สูดน้ำลายมุมปาก ต่างคนต่างตักน้ำแกงนกอินทรีให้ตนเองคนละชาม
เอ๊ะ?
ไฉนก้านๆ พวกนี้ในน้ำแกงถึงได้ดูเหมือนเห็ดโสมวิญญาณเก้าสังคีตนักเล่า
ทั้งยังมีใบไม้พวกนี้ ทำไมถึงได้เหมือนกับใบหญ้าหนีฉาง
กลีบดอกไม้เหล่านี้แลดูคล้ายเห็ดโมราอยู่นะ
พวกเขามองสิ่งที่อยู่ในชามของตน ฉับพลันก็รู้สึกประหนึ่งถูกอัสนีบาตฟาดผ่า ไม่อยากเชื่อความจริงซึ่งอยู่เบื้องหน้า
“นะ นี่คือ…” ผู้อาวุโสทั้งสามมองหลินมู่เฟิงอย่างไม่กล้าปักใจเชื่อ
“ใช่แล้วละ ถูกต้องแล้ว”
หลินมู่เฟิงยิ้มร่าพลางพยักหน้า “รีบกินตอนที่ยังร้อนเถิด ข้าบอกแล้วอย่างไรว่านี่คือโชคอ
